Sting begon ooit in een jazzbandje in Newcastle. Hij is afkomstig van Wallsend dat zes kilometer verderop ligt. Dat het noorden van Engeland uiterst armoedig is, werd door The old oak van cineast Ken Loach uit 2023 nog eens schrijnend geëtaleerd.
Recensies
Gerrie van der Klei heeft als pensionhouder niet zo’n heel grote rol, maar is wel de grootste attractie van de nieuwe versie van Foxtrot. Natuurlijk is deze productie van Medialane goed gemaakt. Maar ik ben wel verbaasd en toch ook wel teleurgesteld over deze nieuwe bewerking van Foxtrot. Sommige passages zijn nu eenmaal heel erg gedateerd.
Langzaam wordt de dood als gespreksonderwerp minder taboe. Praten over hoe je wilt sterven is nog niet zo gewoon, maar gebeurt wel steeds meer. Er zijn de laatste jaren opvallend veel producties in het theater over de dood. Hanna Timmers maakte op verzoek van Het Nut, een klein Utrechts gezelschap rond Gregg Nottrot de voorstelling Voor als je dood gaat.
Een magistraal rauw-romantisch chanson-oeuvre, mega succes, geld en vrouwen in overvloed, zeilreis rond de wereld en begraven op het Frans-Polynesische eiland Hiva Oa. Jacques Brel (1929-1978) heeft de vijftig niet gehaald, maar heeft een indrukwekkend leven geleid. Helaas maakt de biografische musical Brel niet al te veel indruk.
Släpstick beloofde in alle hoeken en gaten van theater DeLaMar feestelijke chaos al voor aanvang van de echte zaalvoorstelling, waardoor je de kosten van het ticket er al bijna uit zou hebben. Die belofte is niet volledig nagekomen, maar er zaten genoeg krenten in de voorstelling Fiasco voor een vrolijke avond.
Vrijwel zonder tekst vertellen Pluck Venema, Toon Kuipers en Niels Kuiters over de oude meneer Pamuk en zijn baby. De man leeft een ogenschijnlijk saai bestaan dat zich vooral thuis afspeelt in zijn leunstoel. Dat verandert als er opeens een baby wordt bezorgd.
Wintertenen, luizen en eczeem
De tyfus en de kanker en de griep
Hier een druiper, daar een stempoliep
De mensheid lijdt, gematigd of extreem
Maar wat er ook gebeurt, er klinkt muziek
In kerken, ziekenhuizen, dranklokalen
Maar wat er ook gebeurt, er klinkt muziek
In tango's, walsen, foxtrots en koralen
Het kan natuurlijk niet altijd lukken. Na een lange reeks successen met onder rmeer Underground en Nachtwacht van Guy Weizman met Nite is Hope een veel minder aansprekende voorstelling geworden. De hoop op een nieuwe spannende en sprankelende productie wordt in deze productie -die Nite maakte samen met Thalia Theater uit Hamburg- niet ingelost.
Eigenlijk is het helemaal niet zo gek om te lachen over de dood. Idioot? Oneerbiedig? Dat is relatief. Wie mimers Lisa Groothof en Yannick Greweldinger aan het werk ziet gaat daar vanzelfsprekend in mee. Volwassenen overigens net zo goed als kinderen.
Na afloop van zijn prachtige première komt hij de Smoeshaan binnen. Vrienden en collega’s staan bij de bar, maar Steyn de Leeuwe loopt direct naar de tafel waar de daklozen zitten die hij leerde kennen tijdens het maken van Moonlight Motel. Het voelt als een toegift bij de voorstelling, een bijzonder moment.
Vooral tegen het einde is het doodstil in het Bijlmer Parktheater. We hebben dan al vijf kwartier geluisterd naar Semmier. Hij heeft verteld over het wonen in een asielzoekerscentrum, wat hij daar meemaakte en hoe hij altijd hoopvol gestemd blijft, want hij wordt vooral gesteund door mensen die het goed met hem voor hebben.
Waarom zelf iets nieuws verzinnen als er nog een scheepslading schitterend, vrijwel ongebruikt materiaal voor het grijpen ligt? Volgens dat principe is Erik van Muiswinkel te werk gegaan voor zijn tweede Drs. P programma The Party. En geef hem eens ongelijk Het taalminndende publiek kan hem dankbaar zijn.












