Recensies

Bij binnenkomst in de uitverkochte rode zaal van de Meervaart staat Saman Amini al op het podium. Even later loopt hij de zaal in om hartelijk allerlei vrienden en bekenden te omhelzen. Hij krijgt daar nog eens extra tijd voor omdat de voorstelling vanwege tientallen laatkomers door files een kwartier later begint. De meeste artiesten die in première gaan zouden bloednerveus worden.

Lisa Ostermann heeft haar zaakjes goed voor elkaar. De zalen zitten vol, zodat er budget is voor een fraai verlichte showtrap en Luuk Janssen als puike gitarist, haar vriend, die op geen enkele manier van zijn stuk te brengen is, bewijst zich al acht jaar als een lot uit de loterij, er zijn geen sterfgevallen in de familie en de bezoeken aan de therapeut zijn minder frequent.

‘Vraag je dit nu aan mij of aan mijn personage?’ Regisseur Raymi Sambo beheerst het in- en uit je rol stappen door acteurs als geen ander. Ook in Seksmonologen past hij dit met veel succes toe waardoor de voorstelling een verdiepende laag krijgt die zorgt voor meer binding met de toeschouwer.

Mijn lieve achterdocht is goed voor een uur en drie kwartier glimlachen en onbedaarlijk schateren. Met uitzondering (gelukkig maar…, even rust!) van de minuut als hij gelukzalig en woordloos door Palermo zweeft, de geboorteplaats van zijn moeder. Wat een ongelooflijk humorfeest.

Die matrassen zijn een geweldige vondst. Soms zijn het lijkkisten, dan weer een huiskamer of een simpel bed. Geniale eenvoud van ontwerper Robin Vogel.