Het literair-muzikale duo Verbogt & Van der Poel biedt twee topvoorstellingen voor de prijs van één. Op papier oogt het wellicht wat belegen: een liedje, een verhaaltje, een liedje, een verhaaltje, een liedje, enzovoort. En dat ruim anderhalf uur.
‘Vraag je dit nu aan mij of aan mijn personage?’ Regisseur Raymi Sambo beheerst het in- en uit je rol stappen door acteurs als geen ander. Ook in Seksmonologen past hij dit met veel succes toe waardoor de voorstelling een verdiepende laag krijgt die zorgt voor meer binding met de toeschouwer.
Het idee is prachtig, muziektheater over vergeten levens van mensen die sterven in anonimiteit. De meesten worden pas weken na hun overlijden gevonden omdat buren klagen over stank. De uitvoering roept vragen op.
Het klinkt als een fout sprookje: de vrouw die gered moet worden en het vieze mannetje. Maar nog altijd is dat het dominante beeld van sekswerkers en hun klanten.
Mijn lieve achterdocht is goed voor een uur en drie kwartier glimlachen en onbedaarlijk schateren. Met uitzondering (gelukkig maar…, even rust!) van de minuut als hij gelukzalig en woordloos door Palermo zweeft, de geboorteplaats van zijn moeder. Wat een ongelooflijk humorfeest.
Als Maartje de Boer en Kine Håndlykken ofwel Maartje & Kine samen zingen en zichzelf begeleiden op een breed scala aan muziekinstrumenten, waaronder de imposante basbalalaika, trekt het wolkendek open. Kleine fijne inleiding, mooie melodieën, intelligente teksten en zalige stemmen. Jammer dat ze dat niet de hele avond doen.