Stil racisme is een heikel onderwerp. Mensen zonder witte huidskleur hebben er dagelijks last van. Hoe dat voelt, maakt A seat at the table op indringende wijze duidelijk. Bij producent Likeminds maakte Saman Amini hiermee zijn tweede eigen voorstelling , omringd door zeer talentvolle acteurs.
Recensies
Reikhalzend werd door toneelminnend Nederland uitgekeken naar de première van deze opvolger van mightysociety. The Nation is een ambitieuze poging van schrijver en regisseur Eric de Vroedt om op een Netflix-achtige manier toneel te maken. The Nation beslaat zes delen, waarvan de drie afzonderlijke delen dit voorjaar in Den Haag te zien waren.
Fascinerend om dertien korte films te zien met Cate Blanchett in de hoofdrol. Elke keer is anders, elke keer betovert de actrice met haar spel en haar enorme présence. Zwerver, groupie, lerares, arbeider in een huisvuilcentrale of spreker op een uitvaart, het maakt niet uit. Blanchett schittert altijd.
Een ontroerend, al bekend verhaal, topacteurs in de hoofdrollen en de entourage van het intieme Amsterdamse Zonnehuis: alle ingrediënten voor een succesvolle productie zijn aanwezig bij The Bridges of Madison County. Grotendeels komt deze hooggespannen verwachting ook uit.
Niet de tijd gaat voorbij maar jij en ik. Deze zin staat opeens in grote houten letters rechtop in het weiland waar Kopland zich afspeelt. Regisseur Gienke Deuten liet zich inspireren door de poëzie van Rutger Kopland en het fraai gecultiveerde landschap van de Schermerpolder, nabij Alkmaar
Echt of niet echt is lekker actueel, onder meer dankzij die malloot in het Witte Huis, maar het spel dat Iona Daniel en Rineke Roosenboom spelen is van een totaal andere orde. De jonge meiden richten zich persoonlijk tot de zaal en op een bepaald moment tot één persoon in het publiek in het bijzonder.
Kun je van een gedateerd echtparentoneelstuk van Alan Ayckbourn anno nu nog een succes maken? Wis en waarachtig. Met sterk fysiek en cabaretesk spel, een prachtige jaren zeventig kostumering en licht geactualiseerd taalgebruik, blijkt Slippers ook nu nog goed voor een buitengewoon amusante toneelavond.
Coco Chanel beeldt de sleutelmomenten uit het leven van de invloedrijke modeontwerper uit door poppenspel en dans. Deze coproductie van de Ulrike Quade Company en de Noorse Jo Strømgren Kompani fascinerend door de sterke beeldende kracht. Een prachtig kleed als hoofddecorstuk, vol met (verborgen) poppen en stukken stof, zorgt daarbij steeds weer voor verrassingen.
Met enkel een zonder emotie vertelde monoloog, een miniem decor en een muzikant die soms voor de gevoeligheid zorgt, weet Find me a boring stone van begin tot eind te boeien. Acteur Gijs Naber brengt het verhaal in regie van Erik Whien vlak en naturel.
Het leven is droom van de Spaanse barokschrijver Pedro Calderón de la Barca uit 1635 heeft bijna vier eeuwen na verschijning nog weinig aan zeggingskracht ingeboet. Wat is macht? Wat is werkelijkheid? Kunnen we ons leven in eigen handen nemen? Of zijn we gepredestineerd? Het zijn vragen die ook nu op het wereldtoneel spelen.
We zitten in een grote kring in een zaaltje in de Verkadefabriek. Zes stoelen links van mij begint iemand te praten. Het is Stella die het woord richt tot haar zus Blanche. Even later vertelt ze over haar stoere man Stanley die bij veel vrouwen in de smaak valt. Aan de overkant van de kring zie ik een jongeman die bij die woorden flirterig een arm om een vrouwelijke toeschouwer slaat.
Is de vele goede humor, de ontroering en het grote succes van de film De Marathon wel te evenaren of zelfs te overtreffen met de musicalversie? Het antwoord is volmondig ja. Aangevuld met heerlijke poppy songs van Thomas Acda is deze musical een avond genieten, met veel gelach en een kleine traan.












