Mijn lieve achterdocht is goed voor een uur en drie kwartier glimlachen en onbedaarlijk schateren. Met uitzondering (gelukkig maar…, even rust!) van de minuut als hij gelukzalig en woordloos door Palermo zweeft, de geboorteplaats van zijn moeder. Wat een ongelooflijk humorfeest.
Nieuws en recensies
Als Maartje de Boer en Kine Håndlykken ofwel Maartje & Kine samen zingen en zichzelf begeleiden op een breed scala aan muziekinstrumenten, waaronder de imposante basbalalaika, trekt het wolkendek open. Kleine fijne inleiding, mooie melodieën, intelligente teksten en zalige stemmen. Jammer dat ze dat niet de hele avond doen.
Die matrassen zijn een geweldige vondst. Soms zijn het lijkkisten, dan weer een huiskamer of een simpel bed. Geniale eenvoud van ontwerper Robin Vogel.
Na Rudiversum heeft Ruud Smulders met Rüdsichtslos weer een flauwe woordspeling voor zijn nieuwe programma bedacht. Maar de inhoud van dit intense, radicale zelfonderzoek is allerminst flauw. Smulders legt zichzelf genadeloos én liefdevol op de ontleedtafel en concludeert dat de laat dertiger een oude ziel is.
Het was een prachtige avond in een mooie zaal met een enthousiast publiek. Wat wil je, drie stukken van verschillende pluimage. Een lange avond ook, om kwart over tien schuifelden we met z’n allen de zaal uit voor de tweede pauze. Toen moest het mooiste nog komen.
De makers van Willem van Oranje hadden groots, historisch drama voor ogen over moed, identiteit en gerechtigheid, verbinding, verzet en vrijheid. Dat is maar ten dele gelukt. De uiterst verzorgd geproduceerde musical ontbeert een goed script en de regie is vlakjes.
Met de wereldpremière Kid in a Candy Shop van Jan Martens en de reprise van Horses van Marcus Mauro laat Nederlands Dans Theater zien dat de moderne dans in beweging is.
Een van de meest gelukzalige geluiden is het graaien in een bak met Lego-blokjes. Het straalt niet alleen rust uit, maar ook creativiteit zonder dat het hoofd op hol slaat. En dan die mooie, felle kleuren. Dat er voor zover ik weet nog nooit een volwassen theatervoorstelling is gemaakt die op die magische Deense steentjes leunt, is bijna niet te begrijpen.
Sting begon ooit in een jazzbandje in Newcastle. Hij is afkomstig van Wallsend dat zes kilometer verderop ligt. Dat het noorden van Engeland uiterst armoedig is, werd door The old oak van cineast Ken Loach uit 2023 nog eens schrijnend geëtaleerd.
Gerrie van der Klei heeft als pensionhouder niet zo’n heel grote rol, maar is wel de grootste attractie van de nieuwe versie van Foxtrot. Natuurlijk is deze productie van Medialane goed gemaakt. Maar ik ben wel verbaasd en toch ook wel teleurgesteld over deze nieuwe bewerking van Foxtrot. Sommige passages zijn nu eenmaal heel erg gedateerd.
‘Wat is die rugzak zwaar.’ De boze tiener zegt het herhaaldelijk. Hij beent heen en weer, sluipt over de tribune, danst soms als een bezetene. Het lijkt alsof hij voortdurend op zoek is. Wat hij zoekt weten we niet. Shy zelf lijkt het ook niet te weten. Hij is ontsnapt uit een tehuis. Hij drinkt, snuift, hoort stemmen. Zijn gedrag is grillig en soms agressief.
Langzaam wordt de dood als gespreksonderwerp minder taboe. Praten over hoe je wilt sterven is nog niet zo gewoon, maar gebeurt wel steeds meer. Er zijn de laatste jaren opvallend veel producties in het theater over de dood. Hanna Timmers maakte op verzoek van Het Nut, een klein Utrechts gezelschap rond Gregg Nottrot de voorstelling Voor als je dood gaat.












