Eigenlijk is het helemaal niet zo gek om te lachen over de dood. Idioot? Oneerbiedig? Dat is relatief. Wie mimers Lisa Groothof en Yannick Greweldinger aan het werk ziet gaat daar vanzelfsprekend in mee. Volwassenen overigens net zo goed als kinderen.
Nieuws en recensies
Na afloop van zijn prachtige première komt hij de Smoeshaan binnen. Vrienden en collega’s staan bij de bar, maar Steyn de Leeuwe loopt direct naar de tafel waar de daklozen zitten die hij leerde kennen tijdens het maken van Moonlight Motel. Het voelt als een toegift bij de voorstelling, een bijzonder moment.
Vooral tegen het einde is het doodstil in het Bijlmer Parktheater. We hebben dan al vijf kwartier geluisterd naar Semmier. Hij heeft verteld over het wonen in een asielzoekerscentrum, wat hij daar meemaakte en hoe hij altijd hoopvol gestemd blijft, want hij wordt vooral gesteund door mensen die het goed met hem voor hebben.
Waarom zelf iets nieuws verzinnen als er nog een scheepslading schitterend, vrijwel ongebruikt materiaal voor het grijpen ligt? Volgens dat principe is Erik van Muiswinkel te werk gegaan voor zijn tweede Drs. P programma The Party. En geef hem eens ongelijk Het taalminndende publiek kan hem dankbaar zijn.
De liefde voor theater en het fanatisme dat scribent Patrick van den Hanenberg kenmerkt voel je op elke pagina. Stand up and fight over 35 jaar stand up comedy in Nederland is een kloek zeer compleet boek en leest als een trein. Zelfs goed ingevoerde theatergangers zullen er regelmatig nieuwe wetenswaardigheden in tegenkomen.
Wat geweldig dat Hans Cornelissen en Ruud de Graaf na Les Miserables nog eens alles uit de kast halen met West Side Story. Een enorm waagstuk dat dertien theaters in Nederland gaat bespelen en zo’n zes miljoen investering vergde. Het is een grotendeels vlekkeloze, uiterst verzorgde, zeer professionele musical.
Alex Klaasen heeft vooral na zijn Showponies en No Ponies een bijzondere status opgebouwd in het Nederlandse theater. Met zijn volstrekt eigen idioom heeft hij een ideale vorm gevonden waarin engagement en entertainment volstrekt hand in hand gaan. Met Stoornis of my life bereikt hij opnieuw een hoogtepunt.
Vergeet de rode jurken, deze Carmen speelt zich af in een zwartwit decor dat doet denken aan een schilderij van Picasso, en is bovendien een echte familievoorstelling - voor iedereen vanaf zes jaar. Typisch Introdans: verrassend eigentijds.
‘Weet iemand waar we zijn?’ De kinderen in het bos klinken niet wanhopig, maar vooral nieuwsgierig. Het is de eerste scène in de theatrale installatie Terwijl we sliepen van theatermaker Judith Nab over ontheemde kinderen. Vanuit de theaterzaal kijken we in een prachtige donkere diepte met poppen op de voorgrond en animaties op een gaasdoek daarachter.
Vanuit de coulissen heet ‘Marjolein Faber’ iedereen in het ‘zure linkse hol’ welkom. Vervolgens vraagt Kiki Schippers zich zingend af hoe je je moet gedragen als je met een dictator dineert. En deug je zelf eigenlijk wel? Zo, da’s een lekker begin. We gaan er eens goed voor zitten, want dat wordt weer een toffe muzikale avond met Kiki Schippers.
Onverstoorbaar blijft Raymi Sambo scherp, actueel theater maken vanuit het perspectief van mensen van kleur. Na onder meer de ijzersterke solo over Anton de Kom en het fantastische Ik zeg toch sorry over de afschaffing van slavernij, is zijn nieuwste onderwerp Sylvana Simons.
We don’t live here anymore is zijn nieuwste voorstelling. We zien twee bevriende stellen die kampen met hun relaties en met elkaar. De tekst is vertaald naar het Engels en de dialogen zijn ingesproken. Aldus ontstaat een kijkspel met voice-overs en ‘spreekdans’.












