Het begin is sterk. Na een loflied op het onbekende en het vreemde, bestormen de drie spelers het hellende groene speelvlak waarop vier huisjes staan die de kinderen in de zaal meteen herkennen als speelgoedhuisjes. En spelen gaan ze. Te beginnen met vadertje en moedertje.
Recensies
De onverwachte terugkeer van Jules Croiset pakt geweldig uit. De barokke speelstijl waar de acteur om bekend staat maakt in Een goed mens plaats voor ingetogenheid en zijn Grote Gebaar blijft achterwege.
Meestal worden toneelstukken van Harold Pinter ingetogen gespeeld met veel ruimte voor stiltes. In Bedrog, zijn bekendste stuk, zijn de acteurs altijd veertigers of vijftigers. Regisseur Olivier Diepenhorst doet het bij Suburbia anders.
Rondom de glazen bungalow liggen dode bladeren en houtsnippers. Geen grassprietje of bloemetje te bekennen. Het prachtige toneelbeeld is een treffende illustratie van een huiselijk leven waarin de warmte ver te zoeken is.
Adelheid Roosen, Lineke Rijxman, Titus Muizelaar en George Groot zijn theaterdieren met een rijke geschiedenis en een gedeeld verleden. Bij mugmetdegoudentand maakten ze samen, Rijsen & Rooxman, de dikke Muiz & Sjors, een productie gebaseerd op hun eigen levens die op de speelvloer is ontstaan.
Het lijkt, ongebruikelijk voor Micha Wertheim, een ‘gewone’ cabaretvoorstelling te worden. Met bespiegelingen en grappen over de tijdgeest en een kop en een staart. Maar bij Wertheim is nooit iets gewoon en dus is er ook nu weer die dubbele laag.
De vorm is prachtig. In de nagenoeg tekstloze voorstelling Le Bal trekt in ruim twee uur muziek en dans honderd jaar geschiedenis aan je voorbij. Wat daarin opvalt is de onverdraagzaamheid tussen groepen mensen, eenzaamheid en het toegenomen individualisme.
De jonge dansers van De Dutch Don’t Dance Division brengen tijdens Ballet Black & White veertien choreografieën. Helaas is slechts een handjevol van hoge kwaliteit.
Als de voorstelling begint wordt het decor naar voren geduwd. We zien een huisjesachtig bouwsel dat vrijwel alleen uit deuren bestaat en tijdens de voorstelling regelmatig gedraaid wordt. Zo wisselen ook letterlijk de perspectieven in deze prachtige mozaïekvertelling, geschreven door Rik van den Bos.
Susan Rigvava-Dumas vindt in Send in the clowns precies de juiste balans waarbij haar tegenspeler Paul Groot net als de hele avond bewonderenswaardig er niet voor kiest op het publiek te spelen, maar de afstandelijke en in zichzelf gekeerde advocaat blijft. In de over de hele linie ijzersterke cast vallen daarnaast Inez Timmer (Madame Armfeldt) en bovenal Sanne Franssen op, die in The Millar’s Son moeiteloos de hele zaal om haar vinger windt.
Opvallend is dat Onze straat niet zozeer spannend of dramatisch is, maar juist dagelijkse beslommeringen van gewone mensen laat zien. Door de enscenering waarbij alle toeschouwers dicht op het speelvlak zitten, het frisse ensemblespel dat na een wat stroeve start, steeds beter wordt, blijkt dat gemis aan grote intriges uiteindelijk geen belemmering voor een mooie voorstelling.
Snelle, snedige dialogen, vol humor en ijzersterke acteurs: Waldemar Torenstra, Thijs Römer en Frederik Brom brengen een fijne nieuwe versie van Art, een van de meest bekende toneelstukken van de Franse schrijfster Yasmina Reza.












