Snelle, snedige dialogen, vol humor en ijzersterke acteurs: Waldemar Torenstra, Thijs Römer en Frederik Brom brengen een fijne nieuwe versie van Art, een van de meest bekende toneelstukken van de Franse schrijfster Yasmina Reza.
Recensies
De voorstelling bevat vele dubbele en driedubbele lagen, met zowel veel ironie als opmerkingen die ook de waarheid kunnen beschrijven. Als toeschouwer beweeg je interessant genoeg geregeld mee met de verschillende standpunten.Of hij de grote toneelprijs nou wint of niet, Vincent Rietveld wint de Louis d’Or is onvoorspelbaar, zeer interessant, uiterst vermakelijk, uniek in zijn concept en ook nog eens humoristisch en actueel.
3B is een klas als alle andere. Maar er iets gruwelijks misgegaan waardoor een van hen het niet kan navertellen. Om te weten hoe het zover heeft kunnen komen, gaan acht scholieren vijf dagen in de tijd terug. Wat volgt is een bloedstollende whodunnit met een even verrassende als verontrustende ontknoping.
In Het temmen van de feeks van Toneelschuur Producties worden de mannenrollen door vrouwen gespeeld en andersom. Wat regisseur Nina Spijkers hiermee nou precies beoogt, is voor verschillende interpretaties vatbaar, maar dat verstoort het kijkplezier geenszins, integendeel.
De breakdance en andere spectaculaire moves in Modern Samurai zijn zeer knap, en het gevoel van je door de stad verplaatsen, gebruikmakend van alle stadselementen, komt realistisch naar voren. Het verhaal eromheen echter is slap, sommige gedeeltes zijn langdradig en eentonig.
In de bewerking van Sophie Kassies blijkt dat Olga meer gewicht heeft dan de romanpersonage die Jan Wolkers creëerde. We zien Olga flink van zich afbijten en regelmatig is zij de initiatiefnemer bij een vrijpartij. Er komt geen bloot aan te pas, maar wel gestileerde scènes en expliciete teksten die op een of andere manier niet te plat worden. Het is regelmatig een lekkere geile bende in deze voorstelling en dat is opmerkelijk. Immers, seks op toneel is meestal niet opwindend en hier dus wel... more
Het onderwerp is goed en razend actueel: Big data. De weerstand tegen techreuzen als Google en Facebook neemt momenteel sterk toe. Het is teleurstellend dat De Verleiders met hun inmiddels beproefde vorm van onderzoekstheater in hun nieuwste voorstelling #niksteverbergen geen enkel nieuw inzicht verschaffen.
Dat de Theatertroep een bijzonder clubje is, wist je wellicht al. Hoe goed ze zijn, blijkt weer in hun nieuwste voorstelling. Voor de pauze spelen ze een hilarische bewerking van Mephisto waarna een nieuw stuk van Judith Herzberg volgt in een verstilde speelstijl. Een enorm contrast.
En dus zal ik weer gaan is fraai documentair theater dat echter wel enigszins ontsierd wordt door de onbenullige gesprekjes met het publiek. Hoofdpersoon Rik staat model voor het toenemend aantal anonieme mensen wiens leven zich voor een groot deel voltrekt buiten de samenleving, mensen die we allemaal dagelijks tegenkomen. Den Boer geeft hen een gezicht en dat is mooi.
In Ja zoekt Dchar vooral naar begrip. Zijn vorm van verteltheater leent zich daar erg goed voor. ‘Als je tijd geeft aan wat moeilijk is, wordt moeilijk makkelijk.’ Het is een optimistische boodschap die hij mee geeft aan zijn publiek.
'Wij nemen onze marketing heel serieus en uw indiaan past prima in ons plaatje.' Anderen willen hem tentoonstellen in een circus of freakshow. Het is het enige wrange moment in ISHI, Indianenwijsheid voor de 21e eeuw van Het Filiaal Theatermakers. Centraal staat de laatste overlevende van de Yahi-stam, die in 1911 uit 'het stenen tijdperk' in de moderne tijd stapt.
Deze versie van Op hoop van zegen is vooral ingetogen met sobere, mooie kostuums en een somber doch stijlvol decor.De fraaie meerstemmige samenzang van het ensemble valt direct op. Het acteren is voor de pauze ietwat oubollig, maar dat wordt in de tweede helft ruimschoots goedgemaakt.












