Na het immense succes van hun podcast, het binnen een paar minuten uitverkopen van de Kleine Zaal van TivoliVredenburg (en inmiddels ook de Grote Zaal) voor opnames van die podcast en zelfs een heus boekencontract, werd het tijd voor een Man man man de podcast theatertour.
Recensies
Bij binnenkomst in het crematorium zien we een glijbaan waarachter een lijkkist staat van waaruit actrice Belinda van der Stoep telkens de deksel optilt en lachend naar het publiek zwaait. Wat volgt is een collage van afscheidstoespraken die door de makers zijn verzameld.
In zijn afscheidsbrief schreef Ludwig van Beethoven: “Hopelijk volgt er na mijn dood nog verzoening tussen mij en de wereld.” Hij werd vaak als nors en asociaal bestempeld, terwijl hij eigenlijk vooral vanwege (schaamte voor) zijn doofheid mensen meed en eenzaam was.
Een klas zes+jarigen en hun ouders negentig minuten bij de les houden onmogelijk? Welnee, bewijzen BonteHond en Maas. En ze doen dat niet in een klein klasje, maar in de grote zaal.
Het dorpje waar Eddy woont is klein. Driekwart van de mannen werkt in de fabriek. De mentaliteit van de mensen is bekrompen. Eddy is anders, wordt flink gepest en heeft het niet makkelijk. Eddy houdt van jongens, maar denkt nog dat hij genezen kan worden. Telkens zegt hij weer tegen zichzelf ‘Vandaag word ik een vechter’.
Er zijn jongens die terwijl ze in een steegje worden afgetrokken door een meisje hun telefoon opnemen omdat het meisje dat belt het meisje is waar ze liever door afgetrokken zouden worden en zich daar geen moment voor schamen.
Drie spelers bevragen elkaar en publiek over religie, homoseksualiteit en moederschap. Het is bijna alsof je met de drie acteurs in een huiskamer zit. Dat voelt warm en aangenaam. Knus bijna.
De pluche kip vliegt door de lucht, de zaal in, en blijkt in haar snavel inderdaad de kaart te hebben die een vrijwilliger uit het publiek even daarvoor uit een kaartspel getrokken heeft. Een ouderwetse, wonderbaarlijke illusionistentruc. Zulke verrassingsmomenten had deze voorstelling veel meer mogen hebben.
Wat een vondst om het sprookje Repelsteeltje te combineren met de Greet Hofmans affaire. Dat kinderen niets afweten van de gebedsgenezeres die Koningin Juliana inschakelde voor prinses Marijke is geen probleem, want het verhaal is spannend en grappig genoeg om de zaal drie uur lang in de greep te houden.
Er valt veel te genieten in deze groots opgezette familievoorstelling. Maar liefst achttien mensen bevolken het podium. Er is prachtige muziek, uitzinnig spel, prachtige zang en fraaie live gefilmde animatie.
Annet Schaap schreef in 2017 met Lampje een klassiek jeugdboek dat ook in vertaling meteen succesvol is. Een televisieserie is al in de maak, een grote film kan bijna niet uitblijven. Maar het Rotterdamse Maas Theater en Dans brengt als eerste de kern van het boek naar het theater door de verbeelding vrij spel te geven.
“Ik ben al zolang normaal; ik word er gek van!” Na vele jaren paniekaanvallen en depressies en twee voorstellingen daarover, gaat het nu al een tijdlang best goed met Marjolijn van Kooten. Ze heeft een man, een koophuis én geen diagnose meer. Toch weet ze ook in deze gelukkige toestand haar psychiatrisch cabaret nog een level hoger te trekken.












