De sympathieke Haarlemse operette-vernieuwer Steef de Jong grossierde de afgelopen jaren in vijfsterrenrecensies. Zijn compacte uitermate beeldende voorstellingen imponeerden door enorme originaliteit en de innemende presentatie van De Jong. Eine Nacht in Venedig, een groots opgezette operette, blijkt echter te lang en kan de aandacht niet vasthouden.
Recensies
Adoptiekinderen zijn vaak niet te benijden. Leven tussen twee culturen kan verdomd ingewikkeld zijn. Zoektochten naar biologische ouders lopen regelmatig uit op teleurstellingen al of niet door maffiapraktijken. Dat is voor José Montoya niet anders. In zijn sober geënsceneerde solo To be of nooit geweest vertelt hij zijn levensverhaal.
Dit is geen dorp is een wandeling door het prachtige Noord-Hollandse dorpje Schermerhorn met enkele muzikale en theatrale intermezzo’s.
Tryater komt de eer toe de eerste voorstelling te maken waarbij online en fysiek theater gecombineerd worden in één voorstelling. Voor het bekijken van Nacht moet je vooraf een verblijfadres in Frieland doorgeven aan Tryater waarbij je kunt kiezen uit verschillende regio’s.
Actrice Marie Louise Stheins bewerkte De vrouw die de honden eten gaf, een boek dat Kristien Hemmerechts schreef over Michelle Martin, de voormalige partner in crime en geliefde van de beruchte Marc Dutroux. Wie denkt een antwoord te krijgen op de vraag waarom deze vrouw in godsnaam heeft meegeholpen aan het verkrachten en vermoorden van jonge meisjes heeft het mis.
Dat Micha Wertheim een oorspronkelijke geest heeft, is buiten kijf. Dat hij zichzelf geniaal vindt ook, ook al zeggen zijn vele bewonderaars dat dit onderdeel is van zijn act.
De vermeende lange arm van Turkije komt vaak in het leven van Sadettin Kirmiziyüz en andere Turken buiten Turkije voor. Hij maakte er een openhartige voorstelling over, boeiend en informatief, maar Is this the Real Life ontbeert een diepere laag en gedegen onderbouwingen.
Het idee om De Pest van Camus voor theater te ensceneren is natuurlijk geniaal. Deze Orkater productie heeft zwaar te lijden had onder de pandemie die ook in dat boek centraal staat. De premiere werd tot twee maal toe uitgesteld, theaters zijn dicht of kunnen maar dertig bezoekers ontvangen.. het hoort allemaal bij de chaos die Corona in theaterland veroorzaakt.
In het satirische De Hokje doet de beruchte crimineel Anuar K. (Olaf Ait Tami) zijn verhaal in de tv-talkshow Kim Luistert. Hij tikt alle boxjes van ‘de criminele Marokkaan uit de ghetto’ aan: gouden tanden, accent, bomberjack, straattaal en een wie-doet-me-wat-houding. Zijn zus Dunya (Maryam Hassouni), een welbespraakte advocaat, staat hem bij tijdens het live-interview.
De een zit kreunend in een stoel en de ander staat er naast met een bordje metde tekst: ‘Ik ben haar clitoris.’ Het is een van de meerdere grappige scènes over seks in de voorstelling van het duo Vlamousse met de wat lullige titel Saampies. Maar Brigitte van Bakel en Maya van As hebben meer in huis. Zo gaat het ook over racisme, klimaat en corona.
Opnieuw ben ik perplex over hoe geweldig jeugdtheater in Nederland toch kan zijn. Het Houten Huis maakte samen met Nordland Visual Theatre een uiterst vindingrijke voorstelling die barst van de mooie vondsten die dan ook nog eens een lust zijn voor oog en oor.
Haar Weg met Eddy Belleguele was fenomenaal. Zelden waren critici het zo eens en vrijwel direct werd de regie van Eline Arbo bestempeld tot voorstelling van het jaar. Reikhalzend werd dan ook uitgekeken naar haar interpretatie van Drie Zusters van Tsjechov. Die is radicaal, enerverend en prachtig. Wel jammer van het te lange slotakkoord.












