Ver weg en dichtbij

Die matrassen zijn een geweldige vondst. Soms zijn het lijkkisten, dan weer een huiskamer of een simpel bed. Geniale eenvoud van ontwerper Robin Vogel. 

Nasrdin Dchar is een meesterverteller die in staat is om het persoonlijke universeel te maken, iets dat Sadettin Kirmiziyüz ook zo voortreffelijk beheerst. Samen met regisseur Floris van Delft die ook altijd meeschrijft heeft Dchar een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. De samenwerking tussen Van Delft en Dchar duurt al jaren en dat betaalt zich uit. De twee kennen elkaar door en door en nemen soms ook bewust afstand van wat ze aan het maken zijn om zo tot het beste resultaat te komen.

Het gemak waarbij Nasrdin vertelt blijft me na al die jaren nog steeds verbazen. Ik zag elke voorstelling van hem en ken zijn trucs, maar toch grijpt hij me telkens weer bij de kladden. Wat als is misschien wel zijn meest persoonlijke voorstelling tot nu toe. Zijn angst voor oorlogsgeweld en dan vooral dat in Gaza speelt de hoofdrol in zijn vertelling die we voor een deel ook beleven via de relatie met zijn elfjarige dochter, maar ook met Mike de Brabantse vriend die in eerdere voorstellingen ook al eens figureerde. Nieuw is de live muziek, afkomstig van Hessel Moeselaar die elektronica bespeelt, maar vooral viool. Die strijkklanken zijn prachtig dramatisch en bekoren mij dus meer, maar dat is smaak. 

Het werk van Van Delft en Dchar was vijf jaar lang niet te zien in het theater, maar al na vijf minuten voel je je weer vertrouwd bij het universum van Dchar dat ver weg kan zijn maar ook altijd dichtbij is. De vertwijfeling in de tekst is troostrijk en verbindt mensen met elkaar. Wat is het toch geweldig dat eenvoudige vertelkunst zoveel indruk kan maken. Deze twee mannen beheersen dat tot in de finesses.