Sprankelende geschiedenis is ook eigentijds

Regisseur Daria Bukvić flikt het wéér. Opnieuw maakte zij een voorstelling die niet alleen van begin tot het einde boeit maar ook verrassend geestig is. Ze brengt het levensverhaal van feminist Aletta Jacobs – ook de eerste vrouwelijke arts in Nederland – met een aanstekelijke energie. Vanaf de eerste scene is duidelijk dat we niet alleen naar een historische vertelling kijken maar ook naar een sprankelende, moderne musical.

Jacobs groeit op in Sappemeer in een joods gezin met elf kinderen. Haar vader was arts en het is de droom van Aletta om in zijn voetsporen te treden, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. De grootste hobbels die zij tegenkomt zijn mensen met penissen. Ook zijn er vrouwen die het maar wat vreemd vinden, een meisje dat arts wil worden. Aandachtsgeile hoer roept een vrouw haar toe. Grappig, dit taalgebruik in een verhaal dat honderdvijftig jaar geleden speelt. Ook een high five van Jacobs is juist daarom erg leuk. Een andere speelse knipoog is dat de lange, keurige jurken van de dames in feite broeken zijn. Not done in die tijd.

Vader Jacobs en de minister-president geven Aletta toestemming om te studeren maar haar mannelijke medestudenten vinden het maar niets. De musical geeft deze strijd scherp en humoristisch weer, bijvoorbeeld in het lied Er is een vrouw in het gebouw. De obstakels op haar weg zijn talrijk en worden met veel humor gebracht. Oerkomisch is de scene waarin Jacobs haar mannelijke collegae lesgeeft over het vrouwenlichaam. Geen van de heren wijst de juiste plek aan waar de clitoris zich bevindt. Overigens weten ook de vrouwen die niet te vinden maar wanneer ze dat eenmaal doorhebben is het dolle pret voor de dames.

Carrie Chapman Catt, Amerikaanse activiste, steunt Aletta in haar strijd. Haar rol wordt voortreffelijk vertolkt door Gaia Aikman. Ook heeft Jacobs contact met de eerste Engelse vrouwelijke arts. Die leert haar dat mannen alleen oorlogstaal verstaan. No voice, no choice. It’s time to scream!  

Er is lang gewerkt aan deze musical met een voortrellijk team en dat is te merken. Nathan Vecht en Maud Wiemeijer maakten een vlekkeloos script. Daan Wijnands verzorgde de dans. Voor de muziek tekenden Sjaan Duinhoven, Wilko Sterke en Jeroen Sleyfer. Alex Klaasen keek als begeleider af en toe mee. De band bestaat geheel uit vrouwen met direct na de pauze een vette saxofoonsolo. Er wordt goed geacteerd, gezongen en gedanst. Desi van Oeveren is een innemende, pittige maar ook ontroerende Jacobs. Ook Eva van der Gucht pakt uit als ze als Wilhelmina Drucker – de oermoeder van de Dolle Mina’s - het podium pakt en duidelijk maakt dat het niet alleen Aletta Jacobs was die ervoor zorgde dat vrouwen kiesrecht kregen.

De positie van vrouwen is problematischer geworden afgelopen jaren. In de gendergelijkheidsindex - die bestaat al jarenlang dankzij het World Economic Forum- is Nederland onlangs gedaald van plaats 28 naar 43. Gelukkig zijn de Dolle Mina' s terug om ten strijde te trekken egen de manosfeer en griezels als Andrew Tate. Wat geweldig dat er nu ook dit krachtige tegengeluid is te zien in het theater. https://www.scenes.nu/recensies/sprankelende-geschiedenis-oo.... Alles klopt bij deze voorstelling. Dit is een prestatie van formaat. Gaat dat zien.