Onderzoek naar geweldloosheid ontregelt niet

Is pacifisme nog een houdbaar ideaal? De Warme Winkel buigt zich over die vraag op het moment dat oorlog het wereldnieuws beheerst. Bij dit gezelschap heb je als bezoeker altijd keuzes omdat de makers voortdurend jongleren met ironie en ernst. Dat kan ook verwarring opleveren maar dat is ook goed. Of toch niet?

Het gedonder begint al op de overvolle trappen van de Amsterdamse Stadsschouwburg als met veel lawaai de spelers het publiek ontregelen ook doordat de plots verschenen acteurs ook gevolgd worden door een cameraman. Maar omdat dit De Warme Winkel is, is die ontregeling eerder amusant dan indrukwekkend. Mag je er op los meppen als iemand je geliefde slaat? Zou je Netanyahu vermoorden als je de kans krijgt? Na tien minuten georkestreerde chaos mogen we in de zaal gaan zitten.

We zien een yogastudio waar rituelen plaatsvinden. Soms melig, soms erg grappig en ja hoor, als Ghandi aan Hitler schrijft dat pacifisme niet leidde tot de bevrijding van Auschwitz moeten we weer ontregeld raken door een boos schreeuwende man op rij vijftien. Dat dit een acteur is weet je direct waardoor de spanning die dit zou moeten oproepen niet enorm is.

De voorstelling is een amalgaam van invallen die niet leiden tot antwoorden. Maar dit is theater. En dat stelt altijd meer vragen dan dat het oplossingen aanreikt. Omdat ik zoals velen de krant wel eens oversla omdat de wereld zo’n teringzooi is, hoopte ik geprikkeld te worden door het interessante uitgangspunt van deze voorstelling. Dat gevoel bleef uit. Ligt dat aan mij of aan de voorstelling? Die vraag houdt theaterbezoekers natuurlijk vaker bezig en blijft interessant.

Ondanks een zekere voorspelbaarheid is Gundhi wel razend origineel theater. Zou het kunnen dat het eeuwige Warme Winkel spel tussen satire en serieuze zaken zijn beste tijd gehad heeft? Ik ben er niet uit. Maar ik ga waarschijnlijk toch wel weer naar hun nieuwe voorstelling.