Oh, zongen Maartje & Kine maar de hele avond

Als Maartje de Boer en Kine Håndlykken ofwel Maartje & Kine samen zingen en zichzelf begeleiden op een breed scala aan muziekinstrumenten, waaronder de imposante basbalalaika, trekt het wolkendek open. Kleine fijne inleiding, mooie melodieën, intelligente teksten en zalige stemmen. Jammer dat ze dat niet de hele avond doen.

De Bingo Show begint als een opgefokte feestavond met twee superenergieke voorgangers on speed. Het publiek krijgt bingokaarten en een potlood en de balletjes rollen uit de draaibol. En ja, we hebben een winnaar: bingo!
Mijn hemel, gaat dit echt de hele avond zo door? Nee, gelukkig niet, ofschoon drie ronden wel een beetje veel is. Natuurlijk wordt er wel een draai aan deze bejaarden- en verzorgingstehuisklassieker gegeven, maar het blijft toch een behoorlijk suf spelletje. De Gebroeders Flint bouwden jaren geleden ook een programma op het fundament van het meest simpele gezelschapsspel, maar pakten het toch wat ingenieuzer aan.

De redding bij Maartje & Kine komt uit de muziek, en sodeju, daar zijn ze echt heel erg goed in. Tussen de rondjes bingo doen Maartje & Kine waar we voor zijn gekomen. En zo bestaat Bingo Show uit twee programma’s, die door elkaar worden gespeeld, totaal verschillend in sfeer en niveau. Kine Håndlykken benadrukt in vrijwel elk programma van het duo haar Noorse achtergrond. Maar dit keer is het nog een flinke slag persoonlijker. En beter. En mooier. En indrukwekkender. En vaak ook grappiger. Al die elementen zitten bijvoorbeeld in een lied over de voormalige Noorse biatleet Emil Higle Svendsen. Hij is net als Kine iets meer dan veertig jaar geleden geboren in Trondheim, en was klasgenoot van Kine op de basisschool. De latere golden boy van de Olympische Winterspelen was een vervelende pestkop die Kine, het meisje met de viool, het leven behoorlijk zuur heeft gemaakt. Hij krijgt er nu muzikaal behoorlijk van langs.

Kine is vernoemd naar een tante die vlak voor de geboorte van haar nichtje zelfmoord heeft gepleegd. Zo krijgt de nieuwgeborene wel een bijzondere erfenis door de strot geduwd. Het levert vier decennia later een wonderschoon lied op, perfect minimalistisch op piano begeleid door Maartje de Boer. Het is waarschijnlijk zelden zo stil geweest in een theaterzaal. Diezelfde concentratie bij het publiek was er ook bij een lied van Kine over haar dementerende vader, die zijn dochter met de auto ophaalt van het vliegveld. Een superemotionele roadsong. In diezelfde sfeer heeft Maartje een lied over haar moeder, die ondanks een zeer gezonde levensstijl toch in een naargeestige medische situatie is verzeild.

Zo lijkt het net alsof het duo alleen maar in de familiemelancholie is blijven steken. Dat is zeker niet het geval. Het programma gaat over de gevolgen van keuzes maken in het leven, en dat wordt op uiteenlopende, interessante manier uitgewerkt. De liedjes over de kinderwens -waarvoor mannen die ze maar enkele minuten kennen hun gang mogen gaan- en over uitvinders die het leven hebben gelaten door hun eigen uitvinding, zoals de Oostenrijkse kleermaker Franz Reichelt, die in 1912 met een zelfontworpen ‘vleugeljas’ fataal van de Eiffeltoren sprong, geven de avond een zeer vrolijk tintje. Vrolijker dan drie rondjes bingo.