Oergeestige stand up met ontroerende cabareteske rand

Mijn lieve achterdocht is goed voor een uur en drie kwartier glimlachen en onbedaarlijk schateren. Met uitzondering (gelukkig maar…, even rust!) van de minuut als hij gelukzalig en woordloos door Palermo zweeft, de geboorteplaats van zijn moeder. Wat een ongelooflijk humorfeest.

Goedemondt voelt zich de chronische buitenstaander. Dat is op zich niet vreemd voor een comedian, die de wereld altijd net iets anders ziet dan een ‘normaal mens.’ Ook de twee levenslessen van zijn moeder hebben hem misschien onbewust en onbedoeld naar de buitenrand van de maatschappij geschoven: Laat niet over je heen denderen en vertrouw in principe niemand. Goedemondt geeft een klein inkijkje in de verhouding met zijn moeder. Dat had best iets meer mogen zijn, maar het spreekt boekdelen als hij vertelt dat vrijheid van meningsuiting bij haar vooral volume van meningsuiting betekent.

In zijn negende voorstelling zien we een man die het als een last beschouwt dat hij zich nergens thuis voelt. Niet in het overspannen Amsterdam, waar psychopathische automobilisten en fatbikers het leven van de beschaafde mens zuur maken. Niet op de basisschool, waar de leerkrachten hem in de categorie ‘eigenaardig en verdacht’ plaatsten. Niet bij zijn Italiaanse familie, want als je het Siciliaanse dialect niet spreekt, hoor je er nooit helemaal bij, ook al heb je nog zo je best gedaan met de lessen van Duolingo. En misschien is hij zelfs thuis niet helemaal thuis. Zijn vriendin heeft in het huishouden helemaal niets aan die ADD-gast en met zijn tienerzoon zit hij ook niet altijd op één lijn.

Het gevoel om er niet helemaal bij te horen is de cabaretrand van Mijn lieve achterdocht, waarin hij iets wezenlijks te vertellen heeft. Dat is bij Goedemondt eigenlijk altijd het geval, maar hij gooit over zijn persoonlijke verhaal (in zijn vorige show ging het deels over zijn overleden vader) altijd een metersdikke laag stand up comedy. Dat maakt hem tot een onweerstaanbare komiek, die nog nimmer verveelde en op zijn vijftigste ook fysiek en mimisch alleen aan kracht lijkt te winnen. 

Die metersdikke laag stand up is eigenlijk niet na te vertellen, want op papier slaat het helemaal dood als je duidelijk moet maken hoe de slablaadjes zich voelen nadat ze in de slacentrifuge heen en weer zijn geslingerd. Het is op zich niet uniek dat je je soms doodergert aan mensen in een winkelrij, en ja als je iets moet tillen (zoals een kano bij een Zweeds meer) dat zwaarder blijkt dan je vooraf dacht, dan voel je dat in je rug. Verder herkent iedereen dat geluid van de speekselzuiger bij de tandarts en als je niet kan snowboarden, dan moet je het eigenlijk niet doen, want daar komt ellende van. En wie vindt snoep nou niet lekker? Allemaal niets bijzonders. Maar als Goedemondt aan de haal gaat met die alledaagse situaties, bezorgt deze grappenmitrailleur een zaal (inclusief deze recensent) lachkrampen, die pas overgaan als hij voor de laatste keer een buiging maakt.