NDT 2 start seizoen overtuigend

Met het programma The Edge of Things zet de jongerendivisie van Nederlands Dans Theater het nieuwe seizoen in gang. Het drieluik omvat wereldpremières van Jermaine Spivey en Ethan Colangelo, en een herneming van een werk van Alexander Ekman.

Met de start is een deel van NDT 2 opnieuw een lichting jongelingen aangetreden, waarvan een deel rechtstreeks van de (internationale) dansacademies is gerekruteerd. Zij mogen laten zien wat ze in huis hebben. Het andere deel van NDT bestaat uit dansers die aan hun laatste) seizoen beginnen, want na twee jaar is het onverbiddelijk doorstromen naar 1 of een plek bij een ander dansgezelschap.  The Edge of Things is een genoeglijk programma dat inzage biedt in de breedte en de diepte van de moderne dans en met name van NDT 2.

Spivey
De avond opent met Once… Never… and again van ‘associate choreographer’ Jermain Spivey (Baltimore, VS). De associate choreographer bij het Nationale Ballet van Canada, maakte eerder werk in het NDT/Korzo-talentenprogramma Up & Coming Choreographers. Met zijn nieuwe wereldpremière laat hij vervat in spannende, pure dans, vier dansers eerlijk verdeeld over man en vrouw, zich overgeven aan een staat van serieuze speelsheid, zoals Spivey het noemt. Op een klankdecor van tech-muziek van componist Samuel van der Veer die gaandeweg overgaat naar ‘ambient’ muziek, zien we de dansers zich in verschillende combinaties aan elkaar wagen, en soms gelijkopgaand optrekken. In dit gefragmenteerd opgebouwde werk is het zoeken naar betekenis een afleiding van het ‘zijn’ in het moment. 

Colangelo
Ethan Colangelo (26), nieuwe stem voor NDT, pakte het voor entropy anders aan. Op het podium zie je een spiegelende, metalen constructie oprijzen, als pailletten, die organisch rijst en dan weer zijgt; volgens Canadees Colangelo een reflectie van ons lijf dat in staat is om af te breken en opnieuw te beginnen. De titel entropy verwijst naar het wetenschappelijk begrip dat chaos of wanorde in termen van energie vastlegt. Daardoor verandert het toch al in het halfdonker gestoken podium in een mysterieuze, dystopische wereld die in letterlijke mistnevelen is gehuld, een waarin de acht dansers contrasterende gemoedstoestanden overbrengen, aldus nogmaals Colangelo. Het resulteert in een choreografie over escapisme, die voor mij raadselachtig oogt en maar nauwelijks overeind blijft vanwege een teveel aan bedoelingen - al werd het werk door het premièrepubliek ovationeel onthaald.

Ekman
Spivey’s en Colangelo’s nieuwe werken worden in dit programma gesecondeerd door de vrolijkheid van de herneming van de theatraal aandoende choreografie FIT van Alexander Ekman (Stockholm, 1984). Het gaat om een reprise die hij in 2018 maakte op het toenmalige dansertableau van NDT2, en dat hij voor deze gelegenheid opnieuw tegen het licht hield – met tal van veranderingen tot gevolg. De voormalig danser van NDT2 en regisseur van de openingsceremonie van de Paralympische Zomerspelen 2024 op de place de la Concorde in Parijs, alsmede maker van onder meer Het Zwanenmeer waarin hij dansers in een bak water liet banjeren en Cacti voor NDT2 waarin hij reflecteerde op dans als high brow kunstvorm met als hoogste doel het bemachtigen van een cactus, mengt ook in FIT dans en theater met het nodige aan luim. In het geestige, humorvolle werk voor veertien dansers die in enkellange tutu’s zijn gestoken, staat inhoudelijk en qua vorm het individu tegenover de groep, met dit keer Maša Anić als fonkelend middelpunt. Met FIT krijgt de avond een genoeglijke wending, ook door de opvallende muziekkeuze met onder meer een langgerekte versie van Take Five van Dave Brubeck. Een avond die meteen ook inzage biedt in de breedte van de moderne dans van tegenwoordig. De volgende generatie danskunstenaars staat onmiskenbaar te trappelen.