Moedig en persoonlijk

Kirsten van Teijn is polyamoureus. Ze werd verliefd op een vrouw terwijl ze al jaren samenwoonde met een man. De man vond het goed en met instemming is Van Teijn dus nu al jaren met een vrouw in Antwerpen en met een man in Sint Michielsgestel. Maar sinds kort willen haar twee liefdespartners ook zelf 'dingen doen met anderen'. Daar had Van Teijn niet op gerekend. 

Na haar vorige voorstelling (S)eksperiment is Van Teijn nu zo eerlijk om aan te geven dat het ook wel lastig kan zijn om zo'n driehoeksverhouding -geen trio dus- te hebben. Van Teijn is openhartig en schaamteloos. Met veel bravoure en bombast geeft ze haar publiek een inkijk in haar eigen worstelingen. Die kwetsbaarheid maakt de voorstelling wel sympathiek maar de vaak wat opgefokte toon is soms wel vermoeiend. Haar energieke podiumpresentatie en de afwisseling van verhalen, muziek en interactie houden het publiek makkelijk vijf kwartier bij de les.

Een doorwrochte analyse van jaloezie geeft Van Teijn niet. Ze wil vooral haar publiek een hart onder de riem steken en iedereen stimuleren om zichzelf te zijn. Dat doet Van Teijn met veel overgave en de volle zaal in Zwolle waardeert dat enorm. De voorstelling eindigt met enthousiasmerende queerpower.

Jaloezie is een bitch is een moedige en zeer persoonlijke voorstelling. Van Teijn weet een nog steeds controversieel onderwerp als polyamorie met lichtheid te brengen waardoor iets wat voor veel mensen niet zo gewoon is toch een beetje gewoner lijkt te worden. Begrip kweken voor het anders zijn kan in deze polariserende tijden nooit genoeg gebeuren. Van Teijn startte drie jaar geleden haar eigen queerfestival in de Verkadefabriek in Den Bosch en organiseerde onlangs een queernight in Carré. Van Teijn viert queer joy en is ook op een missie. Dat is heel mooi.