Magisch duo op de kleinkunst-Olympus

Everly Brothers, Simon & Garfunkel, Crosby & Nash, Tangerine. Ze horen in dat rijtje, en dan als de vrouwelijke versie. Mijn hemel, wat vormen Yentl Schieman en Christine de Boer een magisch zangduo. En dan ook nog met humor, zelfspot en diepgang. Met Rekhalzen van Yentl en De Boer krijg je het hele pakket.

Wat gaat het allemaal geweldig met Yentl en De Boer, zoals ze dat in de openingsscène van Rekhalzen niet zonder ironie opsommen: grote gevulde zalen, cabaretprijzen, thuis gelukkig met aantrekkelijke man en intelligent kind. Maar ja, dan valt Christine de Boer ruim een jaar geleden opeens met een smak op haar achterhoofd tijdens een voorstelling van Modderkruipers in Maastricht. In het ziekenhuis blijkt weliswaar dat alles in orde is (sporthart en bloed om jaloers op te worden), maar het zet de wereld van De Boer en haar podiumpartner wel op z’n kop. Het kan dus allemaal opeens afgelopen zijn, terwijl er toch nog zoveel moois op de plank ligt.

Het incident in Maastricht vormt de rode draad van het nieuwe muzikale programma Rekhalzen (oudhollands voor reikhalzen), met sfeerverhogende begeleiding van gitarist David Gram en pianist Charly Zastrau. De laatste heeft trouwens nog een buitengewoon geestig appeltje met de twee dames te schillen. Als de dood zo dicht bij is geweest en je maakt dat de spil van het programma, dan zal dat wel een avondje zware kost worden. Nee, absoluut niet. Ernst, zorgen over de toekomst en tedere liefdesliedjes worden, onder de expert-regie van Ruut Weissman, zorgvuldig gedoseerd opgediend tussen de studentikoze, absurdistische, uit de hand lopende onzinliedjes, het genre waar Yentl en De Boer in excelleren. De muziek klinkt op het eerste gehoor simpel, maar er zitten vaak wonderschone zijpaadjes in. Zo gaan Yentl en De Boer vrolijk te keer over  beloofde cadeaus waar je nooit meer iets van hoort, een wonderkind, ‘een engeltje met een geweer op zak’ en zingen ze een hilarische musicalparodie over een bijzonder verzoekoptreden bij een euthanasie.

Het tweetal staat er zelfverzekerd bij in hun oversized chique pakken met stropdas van Yves Saint Laurent, waar ze speciaal voor naar Parijs zijn geweest. Het is allemaal nog een treetje hoger dan Modderkruipers, en dat was al groots. Vooruitgang is ook zichtbaar als ze elkaar even los laten en elkaar ruimte bieden voor een solo.
En wie had dat gedacht, ze hebben zelfs choreograaf Pim Veulings ingehuurd. ook al hadden de wat al te koddige synchroon-pasjes wel iets minder gekund. In het lied over de beren op de weg, die bij elk plan zich toch wel aandienen, paste de ‘berendans’ wel perfect.

Het is een programma barstenvol hoogtepunten, maar het lied dat na afloop echt bleef doortikken gaat over de kunst van het wachten. De meeste problemen lossen zich ten slotte vanzelf op. Maar, zo luidt de alarmerende ondertoon van het nummer, wachten kan ook betekenen dat je met alle winden meewaait, en wachten is momenteel geen optie, gezien de onheilspellende situatie in de wereld. Ook maar niet wachten met het kopen van een kaartje voor Rekhalzen. Het duo staat op de kleinkunst-0lympus.