Lachen en opletten

Hij schreef talloze teksten voor Arjen Lubach en anderen maar de 52-jarige Pieter Jouke heeft ook zijn eigen carrière sterk ontwikkeld. Jouke is nog altijd actiever op het podium. Al jaren toert hij ook rond met Ronald Snijders met wie hij zijn liefde voor het absurde deelt. Sinds enige tijd treedt hij ook op met Engelstalige en zelfs Spaanstalige programma’s. Uit stilstand is zijn achtste solo.

Als verteller wordt hij nog steeds beter. Zijn gegoochel met taalgrappen gaat voortdurend door en je moet dan ook goed opletten om niets te missen. Maar dat kost geen moeite want Jouke is onderhoudend en innemend. Met groot gemak babbelt hij met de zaal over beroepen maar ook over voeding. Hij creëert daarmee moeiteloos een huiskamersfeer waarbij het publiek zich ogenschijnlijk volkomen op zijn gemak voelt. Dat Jouke oprechte betrokkenheid bij zijn medemens voelt blijkt ook in dit programma. Zo vertelt hij zonder borstklopperij over de statushouders die tijdelijk in zijn huis wonen. Hij pleit voor lange tafels in plaats van hoge hekken. Ook verbeeldt hij een aantal keer een jongen die in een park een plastic zakje opraapt en in een prullenbak deponeert. Met als onderliggend idee dat als we allemaal wat socialer zijn we de wereld een stukje beter maken.

In Uit stilstand maakt hij ook nog steeds absurde wendingen. Hij voert een gesprek met een vriend die aan de marathon van Rotterdam mee wil doen maar verhinderd blijkt en hem vraagt: wil jij op mijn startbewijs lopen waarop hij antwoordt dat het dan wel hele kleine rondjes worden. Ook verbindt hij makkelijk een prepper aan zijn buurvrouw die heel veel vocht vasthoudt.

Zijn puntgave verteltechniek uit zich in het snelle schakelen tussen idioot luidruchtige grimassen en meer serieuze passages waarin hij vooral mensen nader tot elkaar brengt, maar ook uit de achteloze manier waarmee hij stiltes laat vallen en die precies lang genoeg laat duren. De zaal hangt de volle honderd minuten aan zijn lippen en we lopen met een goed gevoel de zaal uit.