Innemende performer raakt het publiek

Na afloop van zijn prachtige première komt hij de Smoeshaan binnen. Vrienden en collega’s staan bij de bar, maar Steyn de Leeuwe loopt direct naar de tafel waar de daklozen zitten die hij leerde kennen tijdens het maken van Moonlight Motel. Het voelt als een toegift bij de voorstelling, een bijzonder moment.

Een jaar of vijf geleden viel De Leeuwe op met zijn solodebuut Tofu Cowboy waarin hij mensen met een persoonlijkheidsstoornis speelde maar tegelijk vertelde dat hij zelf ook stemmen hoorde. Ook in Moonlight Motel laat De Leeuwe de grens tussen werkelijkheid en fictie vervagen. Hij speelt talloze rollen van daklozen, maar ook zichzelf als iemand die in de daklozenopvang werkt, maar ook in het theater actief is.

In een enorm tempo razen alle personages voorbij, elk met een ander verhaal. Het is adembenemend om te zien hoe De Leeuwe telkens schakelt tussen al deze personages en ook zichzelf. Dat laatste had hij wat vaker mogen doen. Dat hij oprecht een lans breekt voor de mensen die veel anderen niet willen zien, is hartverwarmend. Veel scenes zijn herkenbaar- denk aan de krantenverkoper die er in slaagt om oogcontact te maken- maar De Leeuwe voert je ook makkelijk mee in de dagelijkse sores waar daklozen mee moeten dealen. Dat doet hij ook met humor zodat de voorstelling nergens zwaar of larmoyant wordt.

Het hoge tempo is wel ietwat vermoeiend, maar wordt ruimschoots gecompenseerd door de inzet van de zeer innemende De Leeuwe die hier excelleert performer. De soepele, altijd rake tekst die De Leeuwe zelf schreef vraagt ook om een energieke vertolking en die sneltreinvaart past natuurlijk ook bij de staat van veel daklozen en is dus ook wel passend. Rustpunten zijn er gelukkig wel in de vorm van enkele liedjes. Mooi zijn de beeldende effecten bij het gebruik van de rookruimte, een cabine die vlak daarvoor nog dienstdeed als een statiegeldautomaat voor blikjes, een goudmijn voor veel daklozen, aldus De Leeuwe.

Als hij zijn applaus in ontvangst heeft genomen vraagt De Leeuwe aandacht voor het lot van daklozen door het publiek te wijzen op wat je als vrijwilliger kunt doen om mensen te helpen. Dat dit recht uit zijn hart komt, komt moge duidelijk zijn. Het is geweldig hoe De Leeuwe een serieus onderwerp met veel relativering benadert en daarmee zijn publiek kan raken. Moonlight Motel is niet alleen een prachtige titel, de voorstelling is een juweel.