Indrukwekkend leven, matig acteerwerk

Een magistraal rauw-romantisch chanson-oeuvre, mega succes, geld en vrouwen in overvloed, zeilreis rond de wereld en begraven op het Frans-Polynesische eiland Hiva Oa. Jacques Brel (1929-1978) heeft de vijftig niet gehaald, maar heeft een indrukwekkend leven geleid. Helaas maakt de biografische musical Brel niet al te veel indruk.

De lijst van Nederlandse vertolkers van het werk van de Franstalige Vlaming Jacques Brel is schier eindeloos, met toppers als Liesbeth List en Wende. Voor mannelijke zangers van het Brel repertoire is het verrekte lastig om Jeroen Willems en David Vos te evenaren, laat staat er bovenuit te komen. Als zanger stelt Sjors van der Panne in de biografische musical Brel niet teleur. Zijn stem is wendbaar, heeft de juiste kracht, maar hij mag wel iets beter articuleren. Dus ogen dicht en luisteren. Maar dan mis je wel een wezenlijk deel van een optreden van Brel, en dat is de wanhoop, de 220 Volt en het vuur in zijn expressie. En die hoge lat haalt Van der Panne niet. Zijn bewegingen komen gekunsteld over. Ook als acteur in de scènes waarmee het theaterconcert is opgevuld valt er niet zoveel bij Van der Panne te genieten. Het is allemaal wat onhandig. Terwijl Brel oogt als een uitbarstende vulkaan, forceert Van de Panne er een veilig lavastroompje uit.

De scènes, die hink-stap-springend door het leven van Brel gaan, dat wordt verteld vanaf zijn ziekbed in Frans Polynesië, komen maar zelden tot de explosieve kern van Brel. Vrijwel alleen in de scènes met Wieneke Remmers als Miche, de vrouw van Brel en met Stefan Stokebrand als Jojo, de hartsvriend van Brel, wordt die sfeer geraakt. De vriendschap tussen die twee mannen zit achter de intense uitvoering van Een vriend zien huilen, met prachtige cello begeleiding van Elsa Le Moigne.

Met uitzondering van Jojo en Miche worden alle belangrijke personen in het leven van Brel gespeeld door drie vrouwen, en dat levert veel gekneuter uit de verkleedkist op. Geen gekneuter bij Wieneke Remmers, die Miche als een ijzersterke én breekbare vrouw speelt. Zij weet dat zij aan de lopende band door haar zwaar drinkende man bedrogen wordt, maar kan toch niet los van hem komen. Dat zingt zij verpletterend mooi in Liefde van later. Want wat die egocentrische, egoïstische gast ook uitspookt, de liefde blijft. En zoals Remmers het brengt, is dat volkomen geloofwaardig. Niet geheel onbelangrijk is wel dat Miche de financiën van Brel behartigt, en het geld stroomt binnen. Zij raadt Brel aan om Rod McKuen maar eens een bedankje te sturen voor zijn wereldhit If you go away, de vertaling van Ne me quitte pas.

Er is een ruime selectie gemaakt van de hits van Brel met fraaie uitvoeringen van Brussel, De nuttelozen van de nacht, De burgerij en natuurlijk (een Frans-Nederlandse versie van) Ne me quitte pas, met belangrijke inbreng van de muzikanten onder leiding van toetsenist Neil Foreman. Maar met een gebrekkig verhaal en matig acteerwerk kun je zelfs met de prachtige nummers van Brel geen aantrekkelijke musical maken.