Hofesh Shechter raakt je onderhuids

Met een wereldpremière van Hofesh Shechter opende NDT 1 het seizoen2027-2027, in een programma dat werd gecombineerd met een ‘oude’ hit: The missing door van Gabriela Carrizo.

Hofesh Shechter (1975) wordt internationaal beschouwd als een toonaangevende maker, zowel voor podium als film, want hij is naast choreograaf ook componist en filmmaker. Na zes jaar van wachten - na Clowns (2016), VLADIMIR (2018) en From England with Love (2021) - was er de langverwachte wereldpremière Tunnel Vision.

Shechter houdt ervan vooraf publiekelijk niet al te duidelijk te zijn over zijn bedoelingen. Je mag vooral zelf uitvinden wat het gebodene voor jou zelf betekent: je hart openzetten, dat is zijn primaire doel, dans voelen. Het interessante aan het dansvocabulaire van Hofesh Shechter is dat het eigenlijk minder gaat om een verzameling vaste passen dan om een bepaalde manier waarop het lichaam beweegt, energie organiseert en zich verhoudt tot ritme en groep. De beweging ontstaat van binnenuit en de danser concentreert zich eerst op de sensatie en energie, en pas daarna op de uiterlijke vorm. Shechter zelf beschrijft zijn vocabulaire als een combinatie van alles waaraan hij is blootgesteld: onder meer voetgangersbewegingen, het ritme van de stad, volksdans en klassieke referenties, die sterk verbonden zijn met de (vaak percussieve) muziek - die hij zelf maakt en uitkiest. Shechter heeft een achtergrond als percussionist en componist. Zijn choreografieën zijn vaak niet simpelweg op muziek gezet; de dans lijkt zelf percussief te zijn.

Tot zover de technische benadering. Volgens het programmaboekje gaat Tunnel Vision ‘over ons bewuste en onderbewuste, en hoe ons zelfbeeld botst met de realiteit’.  We zien oprijzend uit de mist die breeduit op het podium hangt, een man in Lotushouding (een Padmasana), een yogahouding waarbij benen gekruist zijn en voeten op tegenovergestelde dijen rusten. Daarna zien we in het halfduister een groep van tien dansers die in wisselende formaties bezit nemen van het podium. Fragmentarisch neemt de muziek hen volledig in beslag, dan weer lijkt het alsof ze een esoterisch, animalistisch ritueel, een ‘rite de passage’ volbrengen met referenties aan donkere Afrikaanse dans, en even later lijken ze ondergedompeld in rouw. Gaandeweg word je meegesleept, raakt de choreografie je onderhuids. Dat is precies waar Shechter de bezoeker wil hebben, in ‘the weirdness of dance’, even chaotisch als het leven zelf.

The missing door werd in 2013 gemaakt voor NDT 1, verschijnt nu voor de derde keer op het programma en is aldoor een publiekslieveling geweest. Het is schakelen tussen heden en verleden in deze choreografie vanaf het begin, als een schoonmaker van een hotel in de lobby een lichaam aantreft. In een perfecte mix van techniek met diverse hoogstandjes en timing worden we in een sinistere thriller getrokken, die evengoed regie als choreografie zou kunnen zijn. Het lijkt, zonder dat de muziek daadwerkelijk klinkt in de choreografie, een hotel à la Hotel California: You can check out any time you like, but you can never leave.