Hoe later de avond ...

Het was een prachtige avond in een mooie zaal met een enthousiast publiek. Wat wil je, drie stukken van verschillende pluimage. Een lange avond ook, om kwart over tien schuifelden we met z’n allen de zaal uit voor de tweede pauze. Toen moest het mooiste nog komen.

Zullen we eens met de muziek beginnen? Misschien ongelooflijk ongepast in een balletrecensie, maar wat zou het? We worden geweldig verwend met twee prachtige stukken, Paquita en Carmen Suite, nauwgezet en gloedvol uitgevoerd door Het Balletorkest onder leiding van Matthew Rowe. Voor het derde ballet neemt het Carel Kraayenhof Ensemble de orkestbak over, met de wereldberoemde naamgever al bandeonerend zelf op de bok. Hun aandeel is hartverwarmend líve.

Het eerste ballet is Paquita, een choreografie uit 1881 van Marius Petipa, van een zekere eigentijdse schwung voorzien door adjunct-artistiek directeur Rachel Beaujean. Over het duo en de zeven solisten niets dan lof. De veertien ballerina’s die juist voor de speels-vloeiende patronen moeten zorgen, komen af en toe wat ongelijk uit de startblokken. Juist dit zou extreem gelijk en super strak gedanst moeten worden. Als het even helemaal in sync is, wordt het ook meteen krachtiger, wint het geheel aan zeggingskracht. François-Noël Cherpin, tevens verantwoordelijk voor de kostuums, liet zich voor het ouderwets sprookjesachtige decor inspireren door het Spaanse Alhambra.

Carmen, het tweede ballet van de avond, is van de hand van artistiek directeur Ted Brandsen, dat hij maakte een paar jaar voor zijn terugkeer in 2002 bij het Nationaal Ballet. Het is een sprankelend verhaal met een helaas – spoiler alert – fatale afloop. Een verstikkende liefde die gepassioneerd voor het voetlicht wordt gebracht (zie foto). Er wordt heerlijk gedanst én geacteerd, ook door de derde hoofdrol en belangrijke bijrollen. De kostuums van dezelfde hierboven genoemde François-Noël Cherpin dragen met hun kleurrijke, chic-sierlijke of juist stoer-sobere snit sterk bij aan het verhaal en de sfeer. Ook decor en licht weten het publiek in mediterrane sfeer te brengen, zonder dat er wijnranken en castagnetten aan te pas komen.

En dan last but not least of lest best: 5 Tango’s van Hans van Manen. Een overdonderend spektakel van grote eenvoud. Over de muziek mag ik het natuurlijk niet meer hebben. Wel wat zich óp het toneel afspeelt. Een perfect uitgevoerde choreografie, door de besten van de besten, dansers die stuk voor stuk het ballet tot in hun tenen beheersen. Daardoor lijkt het of het vanzelf gaat, ze totaal niet meer op hun techniek hoeven te letten en volledig hun gevoel kunnen laten spreken. Decor en kostuums van Jean Paul Vroom en een geweldig lichtontwerp – net of hier gezichten en dus gezichtsuitdrukkingen het best zichtbaar zijn van de hele avond – van Jan Hofstra. Het gaat hier over een ballet van bijna vijftig jaar oud. Tijdens het slotapplaus draaien de dansers zich om als ze teruglopen en op een naar beneden geschoven beeldscherm verschijnt een foto van de eind vorig jaar overleden choreograaf. Alsof zij de grote meester bedanken voor het moois dat zij mochten vertolken. En in de bomvolle zaal zagen deze premièreavond onder vele anderen zijn weduwnaar Henk van Dijk en vrienden als Alexandra Radius en Han Ebbelaar dat het goed is, geweldig zelfs.