Recensies

In Anton de Kom mijn vader is de geschiedenis van de beroemde Surinaamse vrijheidsstrijder op intelligente wijze gecombineerd met een adoptiedrama. Raymi Sambo schreef de tekst met Erik Snel en regisseerde Urmie Plein. Dat is inmiddels een gouden trio en levert opnieuw een sterke en wederom ontroerende voorstelling op.

Net als Tim Fransen in zijn programma Onbekommerd lijkt het in de eerste tien minuten van Deer, alsof de Twentse cabaretier Nasthalie Baartman voor het luchtige amusement heeft gekozen. Ze vertelt over de strubbelingen bij een reisje naar Zwitserland met haar dochter en het bezwaar van slimme ijskasten. Maar net als bij Tim Fransen knalt het engagement er al snel uit.

Na Gods wegen en BloodBitches lijkt de grofgebekte furieus feministische Nina de la Parra een metamorfose te hebben ondergaan. Het eerste uur van haar derde productie is gevuld met clownerie en spel met mensen uit het publiek. Daarna slaat de voorstelling om en ontroert doordat de theatermaker zich kwetsbaar en sterk tegelijk toont.

Niet doorvertellen dit - maar Den Haag heeft niet één, maar twéé gezelschappen binnen de stadspoorten. Die allebei, werkelijk waar, wereldtop zijn: NDT 1 en NDT 2. NDT 2 zou je de school kunnen noemen voor het klaarstomen in ‘1’. Jonge dansers mogen er tot een bepaalde leeftijd deel uitmaken. Daarna is het: òf doorstromen naar 1 òf elders aan de slag.

In de laatste twintig minuten klinkt muziek in de geest van de grote Egyptische zangeres die inmiddels vijftig jaar dood is. In de vijf kwartier die daar aan vooraf ging hoorden we een monoloog die niets met Oum Kalthoum te maken heeft en waarin muziek een ondergeschikte rol speelt.