Dear Evan Hansen is een sobere musical met hoofdrolspeler Ward van Klinken als zeer veelbelovende debutant in een indringende voorstelling over zelfmoord en eenzaamheid.
Recensies
Dat Het Nationale Ballet internationaal hoog staat aangeschreven, is iets waar we trots op mogen zijn. En dat ze van alle markten thuis zijn zou wat plat kunnen overkomen, maar nee, het grootste dansgezelschap van Nederland laat met Other Dances gewoon weer even zien wat voor sterk en veelzijdig ensemble ze zijn, met een aantal sterke persoonlijkheden.
Bij Dada zullen de meeste mensen denken aan kunstenaars als Kurt Schwitters, maar niet aan Drachten. Toch raakte daar in de jaren twintig de omgeving in de ban van deze kunststroming die tegen alles in ging dankzij de broers Evert en Thijs Rinsema. Deze schoenmakers ontwikkelden zich tot kunstenaars.
Choreograaf Sharon Eyal (Israël, 1971) danste van 1990 tot 2009 voor Batsheva Dance Company, werd aldaar muze van Ohad Naharin en ging later als choreograaf samenwerken met producent Gai Behar. Shraon Eyal Dance (S-E-D) werd opgericht in 2013 met Frankrijk als uitvalsbasis.
Met ingetogen liederen en verhalen uit concentratiekampen maakt de joodse zangeres Niki Jacobs op verzoek van het DeLaMar Theater een programma dat tachtig jaar vrijheid op serene wijze herdenkt.
In Anton de Kom mijn vader is de geschiedenis van de beroemde Surinaamse vrijheidsstrijder op intelligente wijze gecombineerd met een adoptiedrama. Raymi Sambo schreef de tekst met Erik Snel en regisseerde Urmie Plein. Dat is inmiddels een gouden trio en levert opnieuw een sterke en wederom ontroerende voorstelling op.
In Lady Macbeth doet Het Nationale Ballet een poging de beweegredenen invoelbaar te maken van de vrouw die doorgaans als monster wordt neergezet en dat enkel en alleen liefde voor haar man heeft opgevat om haar eigen machtswellust te kunnen botvieren.
Net als Tim Fransen in zijn programma Onbekommerd lijkt het in de eerste tien minuten van Deer, alsof de Twentse cabaretier Nasthalie Baartman voor het luchtige amusement heeft gekozen. Ze vertelt over de strubbelingen bij een reisje naar Zwitserland met haar dochter en het bezwaar van slimme ijskasten. Maar net als bij Tim Fransen knalt het engagement er al snel uit.
Het totaaltheater dat regisseur Guy Weizman al een jaar of acht maakt is onalledaags. Het is goed voor spektakel maar wel met aansprekende inhoud. Jack Wouterse schitterde in 2020 in Salam waarmee Weizman de regieprijs won. Wouterse is nu terug bij Nite in Nachtwacht waarmee Weizman een indrukwekkend hoogtepunt bereikt.
Na Gods wegen en BloodBitches lijkt de grofgebekte furieus feministische Nina de la Parra een metamorfose te hebben ondergaan. Het eerste uur van haar derde productie is gevuld met clownerie en spel met mensen uit het publiek. Daarna slaat de voorstelling om en ontroert doordat de theatermaker zich kwetsbaar en sterk tegelijk toont.
Als in een pubquiz Paul McCartney het onderwerp is, dan is de speler die tegenover Yorick van Norden zit bij voorbaat kansloos. Hij kent en speelt alle liedjes van de meest creatieve Beatle van voor naar achter en kan alle levensfeitjes die er over McCartney zijn geschreven moeiteloos oplepelen.
Niet doorvertellen dit - maar Den Haag heeft niet één, maar twéé gezelschappen binnen de stadspoorten. Die allebei, werkelijk waar, wereldtop zijn: NDT 1 en NDT 2. NDT 2 zou je de school kunnen noemen voor het klaarstomen in ‘1’. Jonge dansers mogen er tot een bepaalde leeftijd deel uitmaken. Daarna is het: òf doorstromen naar 1 òf elders aan de slag.












