Recensies

Vooral tegen het einde is het doodstil in het Bijlmer Parktheater. We hebben dan al vijf kwartier geluisterd naar Semmier. Hij heeft verteld over het wonen in een asielzoekerscentrum, wat hij daar meemaakte en hoe hij altijd hoopvol gestemd blijft, want hij wordt vooral gesteund door mensen die het goed met hem voor hebben.

Wat geweldig dat Hans Cornelissen en Ruud de Graaf na Les Miserables nog eens alles uit de kast halen met West Side Story. Een enorm waagstuk dat dertien theaters in Nederland gaat bespelen en zo’n zes miljoen investering vergde. Het is een grotendeels vlekkeloze, uiterst verzorgde, zeer professionele musical.

Vanuit de coulissen heet ‘Marjolein Faber’ iedereen in het ‘zure linkse hol’ welkom. Vervolgens vraagt Kiki Schippers zich zingend af hoe je je moet gedragen als je met een dictator dineert. En deug je zelf eigenlijk wel? Zo, da’s een lekker begin. We gaan er eens goed voor zitten, want dat wordt weer een toffe muzikale avond met Kiki Schippers.

Nadat de 65 plussers in de zaal is verzocht om hun pillenalarm af te zetten en het zaallicht is gedoofd, vliegen tekstflarden voorbij van cabaretgrootheden uit een ver verleden, zoals Wim Kan, Wim Sonneveld en Paul van Vliet, en van toppers die in de herfst van hun carrière zitten, zoals Herman van Veen, Freek de Jonge en Herman Finkers.

Wat geweldig dat we weer steeds meer poppen in het theater kunnen zien. Studio Figur uit Utrecht en Jansen en De Boer uit Zwolle zijn relatief nieuwe gezelschappen die met succes aan de weg timmeren. Zij zetten de tradities van mensen als Elout Hol, Servaes Nelissen en Rieks Swarte voort en dat is bijzonder verheugend.