Genoeg goede grappen, maar wat een geweldige chansonnière

Lisa Ostermann heeft haar zaakjes goed voor elkaar. De zalen zitten vol, zodat er budget is voor een fraai verlichte showtrap en Luuk Janssen als puike gitarist, haar vriend, die op geen enkele manier van zijn stuk te brengen is, bewijst zich al acht jaar als een lot uit de loterij, er zijn geen sterfgevallen in de familie en de bezoeken aan de therapeut zijn minder frequent. Kortom: het leven lacht de cabaretier met een Poelifinario op zak toe. Er is meer licht en lucht.

En oh ja…., ze heeft samen met haar vriend (‘fifty-fifty’) een huis in Amsterdam Noord gekocht. Het is nog wel een halve bouwput, maar met een koophuis bevindt ze zich toch in een andere league dan haar vrienden, die ze op de Toneelschool maakte, die nu worstelen in allerlei nauwelijks gesubsidieerde stukken. 

Nu er zich geen rampen voordoen, kan ook de toon van haar voorstelling licht worden. En dat is maar een relatief voordeel. Hele stukken uit haar programma vallen in de categorie ‘superieur en uiterst grappig gekwebbel.’ Dan zien we Lisa Ostermann als een vrouw die het cabaret-amusement na een paar programma’s tot in haar vingertoppen beheerst. Ze dwarrelt volkomen ontspannen over het podium, en heeft het zichtbaar naar haar zin.

Ze vertelt uiterst smakelijk over een drank- en drugsavondje met een vriendin, die gelukkig ook een ‘doordrinker’ is, de vakantie naar Albanié biedt meer dan genoeg stof voor een hilarisch verhaal, er zit een superclou aan het verslag van de aankoop van een Louis Vuitton tas in Parijs door een vriendin. Haar tegenstrijdige gedachten over botox levert zelfs een koddige mini-musical op met carnavaleske medewerking van haar muzikant en technicus en zeven mensen uit het publiek, die vriendelijk, maar resoluut tot een grappige choreografie worden gedwongen.

Maar toch…, de echte hoogtepunten van De Baas, feilloos geregisseerd door Margôt Ros, zijn de liedjes. Daarin wordt Ostermann superpersoonlijk en gaat ze emotioneel de diepte in. Zij laat de ambachtelijke regels van rijm en zinslengte los en laat als componist -samen met Marnix Dorrestein en Bart Rijnink- de noten vrolijk en onverwacht allerlei kanten opfladderen. En waar die werkwijze in de handen van menigeens tot hinderlijke chaos zou leiden, levert dat bij Ostermann pure kunstwerkjes op over haar avontuurlijke, super taalgevoelige vader, de rust die zij nu heeft gevonden en de ‘blijf zacht’ lessen die zij ‘een potentieel kind’ zou willen meegeven. Met name Samen thuis, een lied over videobeelden uit de tijd toen haar ouders nog verliefd en niet gescheiden waren en de zesjarige Lisa een showtje voor ze opvoerde is fenomenaal.

Natuurlijk, die liedjes maken vooral indruk omdat ze verrassend ingebed liggen tussen de lichte humorgolf, maar na afloop fietste deze recensent toch vooral naar huis met de gedachte: wat een geweldige chansonnière is Lisa Ostermann.