Degelijk, saai en lang

Sting begon ooit in een jazzbandje in Newcastle. Hij is afkomstig van Wallsend dat zes kilometer verderop ligt. Dat het noorden van Engeland uiterst armoedig is, werd door The old oak van cineast Ken Loach uit 2023 nog eens schrijnend geëtaleerd. De sluiting van de mijnen in de jaren tachtig door Thatcher veroorzaakte massale werkloosheid en is nog steeds een heikel onderwerp in de Britse samenleving. Tegen die achtergrond speelt de musical van Sting zich af. Geen vrolijk verhaal dus en vooral heel erg lang.

Het openingsbeeld is geweldig. We zien de achterkant van een gigantisch schip op een scheepswerf waar hard gewerkt wordt. De vonken vliegen er letterlijk en figuurlijk van af. Als de leiding beslist dat de werf gaat sluiten nemen de werkers de werf over en bouwen het schip af. Daardoor heen is een verhaal geweven van een scheepswerker die het noorden van Engeland verliet en zeventien jaar later terugkomt en vader blijkt te zijn van een puber die het wil gaan maken als pomuzikant in Londen.

The last ship heeft een grote cast die uitstekend in vorm is. Muziek en spel zijn dik in orde. Sting componeerde een veelzijdige maar vooral degelijke musical waarin pop, zeemansromantiek en folk met een Iers tintje de sfeer bepalen. De stem van Sting lijkt nauwelijks aan slijtage onderhevig. Ook andere solisten zijn sterk. Maar wat duurt het lang. Voor de pauze is de voorstelling al enigszins saai en traag, maar dat wordt na de pauze bepaald niet beter. Wat een opluchting als dat schip eindelijk het ruime sop in mag wat overigens wel een erg fraai moment is.

Op Broadway ging The last ship in 2014 in premiere -zonder Sting in de cast- en was daar relatief snel verdwenen. Sindsdien is Sting met zijn team blijven sleutelen aan de musical die daarna onder meer in Kopenhagen te zien is geweest. Vreemd dat Carre rept over een wereldpremière. Deze nieuwe versie gaat na Amsterdam nog op tournee naar Parijs, Brisbane en New York. Toch tekenend dat de show niet op Londens West End komt.