Allegaartje van ideeën

Het kan natuurlijk niet altijd lukken. Na een lange reeks successen met onder rmeer Underground en Nachtwacht van Guy Weizman met Nite is Hope een veel minder aansprekende voorstelling geworden. De hoop op een nieuwe spannende en sprankelende productie wordt in deze productie -die Nite maakte samen met Thalia Theater uit Hamburg- niet ingelost.

Vertrouwd voelt de mix van dans, muziek, beeldende kunst en tekst maar die hybride vorm is in Hope niet in balans. De voorstelling beklijft niet omdat er vrij veel tekst is die de aandacht doet verslappen. Het verhaal van Maria Milisavljević gaat over een dansgezelschap dat een nieuwe voorstelling aan het maken is waarbij de choreograaf plots van koers wijzigt, zeer tegen de zin van zijn dansers waarna verzet uitbreekt. Na een speels begin met onder meer een grappig voorstelrondje en een exposé van het plot, valt de voorstelling in brokken uiteen en voelt als een allegaartje van ideeën.

De verschillende scenes zijn moeilijk met elkaar in verband te brengen. Het verhaal blijft nogal abstract. De thema’s zijn leiderschap en macht, maar wat de makers willen overbrengen wil maar niet duidelijk worden. Hierdoor is ook de mogelijkheid om je met een van de performers te identificeren ons niet gegund. Zo blijft Hope op afstand.

Gelukkig is er wel veel moois te zien. Het decor is een duistere wereld waarin stellages en schermen de aanblik van het speelvlak voortdurend veranderen. De muziek is atmosferisch en soms wat pompeus. De choreografieën zijn niet erg bijzonder. De soms heerlijk extravagante kostuums zijn dat wel, maar na een half uur is de spanning al volledig weg gezakt. Vlak voor het einde klinkt een wat langer, lekker zinderend stuk muziek wat zorgt voor een kleine opleving. Het is niet genoeg.