Activisme spettert van de speelvloer

Activistisch is het theater van Raymi Sambo altijd. Maar nog nooit spetterde dat zo van de speelvloer als in Wachten op Marsha waarin een groep queers een protest voorbereidt. De première van gisteravond kreeg door de gebeurtenissen in Berlijn vorige week een enorme extra lading, terwijl Amsterdam zich opmaakt voor de ontvangst van een miljoen mensen dit weekend voor World Pride.

De voorstelling is geïnspireerd op Marsha P. Johnson, die bekend werd met de Stonewall-rellen in 1969 in Greenwich Village in New York bij de ontruiming van de homobar Stonewall Inn. Johnson is is door velen gezien als de eerste transgender en inspireerde ook zangeres Anohni die haar eerste band Antony and the Johnsons noemde.

Vera Morina schreef het script waarin Marvan de World Pride 2026 wil kapen omdat de queer community genoeg heeft van de nog altijd toenemende intolerantie en het geweld. Marvan overweegt geweld gebruiken en er ontstaat discussie binnen de groep actievoerders.

De cast met Ro Verwey als blikvanger is jong en enthousiast. De voorstelling is vlot geregisseerd en gelardeerd met swingende muziek en dans. De boosheid van de actievoerders wordt door de actualiteit natuurlijk sterk gevoeld. Jammer is dat er wel erg veel geschreeuwd wordt wat bij mij uiteindelijk zorgt voor enige afstand. Maar ik kan die militante sfeer ook wel weer goed plaatsen in het huidige tijdsgewricht. Al dagenlang denk ik: o, als het maar goed gaat komend weekend in Amsterdam. Wachten op Marsha is tamelijk eendimensionaal en dat is ongetwijfeld een bewuste keuze van Sambo die met eerdere producties juist uitblonk in het brengen van een gelaagd verhaal. Maar dit is wel de juiste voorstelling op het juiste moment.