‘Wat is die rugzak zwaar.’ De boze tiener zegt het herhaaldelijk. Hij beent heen en weer, sluipt over de tribune, danst soms als een bezetene. Het lijkt alsof hij voortdurend op zoek is. Wat hij zoekt weten we niet. Shy zelf lijkt het ook niet te weten. Hij is ontsnapt uit een tehuis. Hij drinkt, snuift, hoort stemmen. Zijn gedrag is grillig en soms agressief.
Nieuws en recensies
Langzaam wordt de dood als gespreksonderwerp minder taboe. Praten over hoe je wilt sterven is nog niet zo gewoon, maar gebeurt wel steeds meer. Er zijn de laatste jaren opvallend veel producties in het theater over de dood. Hanna Timmers maakte op verzoek van Het Nut, een klein Utrechts gezelschap rond Gregg Nottrot de voorstelling Voor als je dood gaat.
Een magistraal rauw-romantisch chanson-oeuvre, mega succes, geld en vrouwen in overvloed, zeilreis rond de wereld en begraven op het Frans-Polynesische eiland Hiva Oa. Jacques Brel (1929-1978) heeft de vijftig niet gehaald, maar heeft een indrukwekkend leven geleid. Helaas maakt de biografische musical Brel niet al te veel indruk.
Släpstick beloofde in alle hoeken en gaten van theater DeLaMar feestelijke chaos al voor aanvang van de echte zaalvoorstelling, waardoor je de kosten van het ticket er al bijna uit zou hebben. Die belofte is niet volledig nagekomen, maar er zaten genoeg krenten in de voorstelling Fiasco voor een vrolijke avond.
Vrijwel zonder tekst vertellen Pluck Venema, Toon Kuipers en Niels Kuiters over de oude meneer Pamuk en zijn baby. De man leeft een ogenschijnlijk saai bestaan dat zich vooral thuis afspeelt in zijn leunstoel. Dat verandert als er opeens een baby wordt bezorgd.
Na het prachtige Samenloop van Omstandigheden waarmee Saman Amini op de Parade hoge ogen gooide, besloot hij cabaret te gaan maken. Hij wilde meer mensen bereiken. Dat is glansrijk gelukt. Saman Amni’s integratieplan heeft hij inmiddels meer dan honderd keer gespeeld. Nu is er een opvolger: Saman Amini’s Integratieplan #2: Alles is Perspectief.
Wintertenen, luizen en eczeem
De tyfus en de kanker en de griep
Hier een druiper, daar een stempoliep
De mensheid lijdt, gematigd of extreem
Maar wat er ook gebeurt, er klinkt muziek
In kerken, ziekenhuizen, dranklokalen
Maar wat er ook gebeurt, er klinkt muziek
In tango's, walsen, foxtrots en koralen
Al ruim 35 jaar viert Meppel de kunst van theater met poppen, een geweldig genre dat het in Nederland altijd moeilijk heeft, maar waarin niettemin altijd veel moois is te zien. Het grote festival is tweejaarlijks met tussendoor een kleine editie.
Het kan natuurlijk niet altijd lukken. Na een lange reeks successen met onder rmeer Underground en Nachtwacht van Guy Weizman met Nite is Hope een veel minder aansprekende voorstelling geworden. De hoop op een nieuwe spannende en sprankelende productie wordt in deze productie -die Nite maakte samen met Thalia Theater uit Hamburg- niet ingelost.
Eigenlijk is het helemaal niet zo gek om te lachen over de dood. Idioot? Oneerbiedig? Dat is relatief. Wie mimers Lisa Groothof en Yannick Greweldinger aan het werk ziet gaat daar vanzelfsprekend in mee. Volwassenen overigens net zo goed als kinderen.
Na afloop van zijn prachtige première komt hij de Smoeshaan binnen. Vrienden en collega’s staan bij de bar, maar Steyn de Leeuwe loopt direct naar de tafel waar de daklozen zitten die hij leerde kennen tijdens het maken van Moonlight Motel. Het voelt als een toegift bij de voorstelling, een bijzonder moment.
Vooral tegen het einde is het doodstil in het Bijlmer Parktheater. We hebben dan al vijf kwartier geluisterd naar Semmier. Hij heeft verteld over het wonen in een asielzoekerscentrum, wat hij daar meemaakte en hoe hij altijd hoopvol gestemd blijft, want hij wordt vooral gesteund door mensen die het goed met hem voor hebben.












