Wat geweldig dat Hans Cornelissen en Ruud de Graaf na Les Miserables nog eens alles uit de kast halen met West Side Story. Een enorm waagstuk dat dertien theaters in Nederland gaat bespelen en zo’n zes miljoen investering vergde. Het is een grotendeels vlekkeloze, uiterst verzorgde, zeer professionele musical.
Nieuws en recensies
Alex Klaasen heeft vooral na zijn Showponies en No Ponies een bijzondere status opgebouwd in het Nederlandse theater. Met zijn volstrekt eigen idioom heeft hij een ideale vorm gevonden waarin engagement en entertainment volstrekt hand in hand gaan. Met Stoornis of my life bereikt hij opnieuw een hoogtepunt.
Vergeet de rode jurken, deze Carmen speelt zich af in een zwartwit decor dat doet denken aan een schilderij van Picasso, en is bovendien een echte familievoorstelling - voor iedereen vanaf zes jaar. Typisch Introdans: verrassend eigentijds.
‘Weet iemand waar we zijn?’ De kinderen in het bos klinken niet wanhopig, maar vooral nieuwsgierig. Het is de eerste scène in de theatrale installatie Terwijl we sliepen van theatermaker Judith Nab over ontheemde kinderen. Vanuit de theaterzaal kijken we in een prachtige donkere diepte met poppen op de voorgrond en animaties op een gaasdoek daarachter.
Vanuit de coulissen heet ‘Marjolein Faber’ iedereen in het ‘zure linkse hol’ welkom. Vervolgens vraagt Kiki Schippers zich zingend af hoe je je moet gedragen als je met een dictator dineert. En deug je zelf eigenlijk wel? Zo, da’s een lekker begin. We gaan er eens goed voor zitten, want dat wordt weer een toffe muzikale avond met Kiki Schippers.
Onverstoorbaar blijft Raymi Sambo scherp, actueel theater maken vanuit het perspectief van mensen van kleur. Na onder meer de ijzersterke solo over Anton de Kom en het fantastische Ik zeg toch sorry over de afschaffing van slavernij, is zijn nieuwste onderwerp Sylvana Simons.
We don’t live here anymore is zijn nieuwste voorstelling. We zien twee bevriende stellen die kampen met hun relaties en met elkaar. De tekst is vertaald naar het Engels en de dialogen zijn ingesproken. Aldus ontstaat een kijkspel met voice-overs en ‘spreekdans’.
Nadat de 65 plussers in de zaal is verzocht om hun pillenalarm af te zetten en het zaallicht is gedoofd, vliegen tekstflarden voorbij van cabaretgrootheden uit een ver verleden, zoals Wim Kan, Wim Sonneveld en Paul van Vliet, en van toppers die in de herfst van hun carrière zitten, zoals Herman van Veen, Freek de Jonge en Herman Finkers.
Als Nabil achter de piano varieert op een bekend thema vinkt de klassiek geïnteresseerde luisteraar meteen Canon in D van de zeventiende-eeuwse componist Johann Pachelbel in gedachten af.
Wat geweldig dat we weer steeds meer poppen in het theater kunnen zien. Studio Figur uit Utrecht en Jansen en De Boer uit Zwolle zijn relatief nieuwe gezelschappen die met succes aan de weg timmeren. Zij zetten de tradities van mensen als Elout Hol, Servaes Nelissen en Rieks Swarte voort en dat is bijzonder verheugend.
Het Japanse circusgezelschap Yoah moest op de eerste avond van de tournee van twee weken door Nederland nog even wennen aan een traditioneel lijsttheater. Er ging het een en ander mis in het Amsterdamse DeLaMar, en dus werden de recensenten gevraagd om de première te laten schieten. Twee dagen later zijn de acrobaten geheel gewend en gaan ze voluit.
Simone Atangana Bekono schreef haar debuutroman Confrontaties in 2020 en won daar mee diverse prijzen. Vijf jaar later zet Casper Vandeputte samen met Savannah Wolin het boek op toneel in een bewerking van Zamity Mitelembe.












