Wie is er dood? Die vraag houdt de kijker in zijn greep vanaf het begin van Het oog van de storm, het derde toneelstuk van Florian Zeller dat in Nederland gespeeld wordt. Sinds hij The Father verfilmde met Anthony Hopkins is hij een wereldster. Zeller schreef tien toneelstukken die al in 45 landen zijn opgevoerd.
Nieuws en recensies
Bij aanvang vraagt een van de spelers het publiek naar Jonas en de walvis. Een kind antwoordt vele minuten lang -wel zeer bijzonder- onverstaanbaar voor de toeschouwers en wordt ook nog eens aangemoedigd verder te vertellen, waardoor mijn gedachten nog verder wegdwalen. Dit zal tijdens de voorstelling nog vaker gebeuren.
In Londen en New York was het een hit. Stage Entertainment ensceneerde het al in Duitsland, maar Albert Verlinde vond het te Frans voor ons land, maar producent Michael Morssinkhof dacht daar dus anders over. Hij brengt samen met Theater Terra met deze Amélie de eerste productie van Terra uit die zich niet richt op jeugdig publiek.
Griet wordt door haar aan alcohol verslaafde vader, onbeholpen moeder en verwende broer in huis als sloof gebruikt. “Poetsen en zwijgen, zo kan het niet blijven”, zingt ze. Ze wil vrijheid! Dus loopt ze weg van huis, de grote boze stad in. Broer Hans wordt op pad gestuurd om haar weer thuis te brengen.
Met het verglijden van tijd vervagen onze herinneringen, maar muziek neemt in ons menselijk geheugen een bijzondere plaats in. Dat is het vertrekpunt van Dwaalhuis van Holland Opera, een achtplus-voorstelling over dementie.
‘Ik weet niet hoe het verder gaat’ zegt de zangeres na ruim een uur. We hebben dan al ruim tien nummers gehoord van een prachtig zingende Nynke Laverman. Het blijkt het begin van een aangrijpend uitgesproken bekentenis over machteloosheid over hoe het verder moet met de aarde.
De Vreemdeling is een hybride voorstelling. Het is een vertelling, een installatie, een reisverslag en een performance tegelijk over vluchtelingen en smokkelaarspraktijken in Noord-Afrika.
In een zwarte outfit met kleurig sjaaltje en op hippe sneakers komt Simone Kleinsma het podium opgelopen. In anderhalf uur neemt ze ons mee in de periode na de dood van haar grote liefde Guus Verstraete.
‘Soms moet je niet alleen aan je zelf denken’ zegt Gey tegen Piranti. Er gaat een hoorbare schok van ontzetting door de zaal. Gey is een Nederlandse militair in voormalig Nederlands Indië die Piranti in dienst heeft als huishoudster, maar hij slaapt ook met haar en ze hebben een kind samen.
Wie van verrassende cabareteske combinaties en mini-voorstellingen houdt is op 20 oktober in de Speeldoos Baarn aan het juiste adres. In de serie Theatergasten voor TheaterThuis.nl interviewt Raoul Heertje collega cabaretier Daniël Arends en later loopt de rap van de tongriem gesneden Dolf Jansen door de kleinkunst carrière van compaan Roué Verveer.
In de regie van Michel Sluysmans is de dochter die haar vader verleidt geen Lolita. Ze zoekt vooral warmte. Dat escaleert en vader Georges draait de bak in. Als hij vrijkomt heeft zijn vrouw Jeanne een verhouding met buurman Erik met wie ze ook een kind kreeg.
De deuren van de zaal gaan open en meteen merk je: je loopt geen theaterzaal in, maar het domein van chef-kok Jonathan Kelvin. Overal in de cirkelvormige ruimte staan draaibare kuipstoeltjes, de muren bestaan uit enorme schermen die de hele zaal omringen, en in het midden, op een soort verhogende catwalk, staat een keukeneiland waar de stoom al vanaf komt.












