Na de pauze was ik helemaal om. De eerste helft was amusant, maar kabbelde wat te veel. Maar meteen in de tweede helft knetterde er meer energie van het podium met een stralende Roosmarijn Luyten en een voortreffelijke Ellen Pieters die met haar spel wist te ontroeren.
Nieuws en recensies
De papieren uitgave van theatermagazine Scènes, het enige Nederlandse publieksblad over theater, stopt. Het laatste nummer is eind augustus verschenen. Maar de samenwerking tussen Scènes theatermagazine en uitgever Theater.nl stopt niet.
De start van de productie is niet het begin, maar wel het moment van aanvang en is fantastisch. Vooral Patrick Duijtshoff en Rosa Asbreuk praten op relaxte, vooral niet nadrukkelijke wijze voortdurend door elkaar heen om het publiek uit te leggen wat voor een soort voorstelling we gaan zien. De teksten zijn grappig, half serieus en daarmee heerlijk verwarrend.
Door Indiase dansvormen samen te brengen met urban- en hedendaagse dans, creëert Kalpanarts een genre overschrijdende danstaal. Maatschappelijke en aansprekende onderwerpen zijn de basis voor haar werk. Trust is haar nieuwe creatie.
‘Was het geen feestje? Daar hebben we toch af en toe behoefte aan in deze tijd?’ Artistiek directeur Ted Brandsen is trots en tevreden na afloop van de première van Don Quichot. En volstrekt terecht.
Gisteravond zijn in Diligentia in Den Haag de cabaretprijzen uitgereikt. Dit zijn de winnaars in de drie categorieën.
De slotscène is overdonderend. Het publiek staat als één man op en klapt de handen stuk voor de nieuwe president van Amerika, Michelle Obama wat eigenlijk pas later tot mij doordringt.
De politie waarschuwt dat met de metro reizen na zeven uur ’s avonds op eigen risico is en ook Central Park een no go area is in het donker. Welkom in het New York van de jaren zeventig. De recessie maakt het er niet beter op voor protagonist Tony Manero (Buddy Vedder).
De bijna tachtigjarige Björn Ulvaeus, aanwezig bij de première, bedacht het concept waarbij het publiek niet alleen een musical met ABBA-liedjes krijgt voorgeschoteld, maar ook een viergangendiner en een afterparty.
Het moest en zou indrukwekkend worden, zo bedacht producent Gert Verhulst. En dus vliegt al na enkele minuten een bommenwerper door de zaal. En dus verschijnen er met grote regelmaat grote militaire vrachtwagens. En dus zijn er vele massascènes. En dus zijn er rijdende tribunes. En dus is de muziek bombastisch. En dus is dat jammer.
Meer. Harder. En nog meer. En nog harder. Flink uitpakken hoort vaak bij musical. Maar overdaad schaadt. Het leidt tot onverschilligheid en afstand met als gevolg dat Moulin Rouge geen moment raakt. Maar het is ondanks het flutverhaaltje wel een goed gemaakte musical.
In de Eerste Wereldoorlog was Nederland neutraal. Dat kwam de toenmalige Nederlandse Cocaïnefabriek goed uit want daardoor konden de angstremmende en pijnstillende pillen die zij verkochten aan alle landen die betrokken waren bij de oorlog geleverd worden.












