De kersttijd kan niet zonder Notenkraker, ook in Nederland niet. Het Nationale Ballet (HNB) doet met Notenkraker & Muizenkoning sinds 1996 een flinke en uitbundige greep in de snoepzak teneinde ook hier te lande een traditie te vestigen.
Nieuws en recensies
Bij binnenkomst moet het publiek een nummertje trekken uit een apparaat, dat wekt de verwachting dat het een interactieve voorstelling betreft. Dat is niet zo, maar dat mag de pret niet drukken. In een origineel decor van Calle de Hoog, dat doet denken aan een baarmoeder, vertelt Kistemaker ogenschijnlijk zonder gêne en mét veel humor over endometriose.
Spetterend, kleurrijk en heerlijk over de top. Tuurlijk, je moet ervan houden, operette. De meestal flauwe grappen buitelen over elkaar heen en worden met zoveel bravoure en vakmanschap gebracht, dat je er hartstikke vrolijk in meegaat.
Mooi dat Cloaca weer te zien is. De teloorgang van de mannenvriendschappen is de kern van het originele stuk dat Maria Goos in 2002 schreef op de acteurs. Het ongemak over mannen werd destijds schitterend gespeeld door Pierre Bokma, Gijs Scholten van Aschat, Jaap Spijkers en Peter Blok.
‘Zij was Black Lives Matter avant-la-lettre. De eerste zwarte wereldster. Ze adopteerde maar liefst twaalf kinderen. Josephine Baker was een hele dynamische maar ook rare vrouw.’
Wie ben je als je jarenlang pillen slikt en wat blijft er van je persoonlijkheid over zonder medicatie? Die vraag speelt een grote rol in The almighty sometimes. Maar minstens zo belangrijk in deze aangrijpende voorstelling is de relatie tussen moeder en dochter.
Tijdens het International Documentary Film Festival Amsterdam zag ik de voorstelling Thanks for Being Here van het Gentse theatercollectief Ontroerend Goed. Een spannende keuze van IDFA om naast ‘s werelds beste documentaires deze theatervoorstelling te programmeren.
De verzamelde Nederlandse theatercritici belonen de initiatiefnemers van de Podiumpas vanwege het enorme doorzettingsvermogen en de gestage opbouw van deze ‘museumkaart’ voor de podiumkunsten, die volgens de critici alleen maar voordelen kent voor de hele theatersector.
Anne Wil Blankers excelleert als grootmoeder ‘Omie’. Haar kleinzoon (Daniel Cornelisse) woont dicht bij haar kunstgalerie waar volgens hem nooit écht goede kunst hing. De nood komt aan de man als dochter Ellen (Lies Visschedijk) te horen krijgt dat de galerie van Gladys zal moeten sluiten. Vergeetachtige Omie kwijnt weg in haar appartement.
Leuk natuurlijk om Sanne Wallis de Vries als moeder-overste te casten, maar waarom wordt haar veelzijdigheid niet meer benut in deze vernieuwde versie van Sister Act?
De opening is gewaagd en prachtig. Een stokoud stel komt zwijgend en langzaam lopend de speelvloer op. Even later klinkt muziek uit de sixties en zijn beiden aan het dansen. Hij eerst wat aarzelend en zij direct uitbundig. Zij maakt hem direct duidelijk dat ze voor hem valt. Wat volgt zijn scènes uit een zeventigjarig huwelijk.
‘De dorpsgek van vroeger vond niemand eng. Maar een verward iemand op straat verkeert in een isolement. Ik zou graag willen dat mensen met een afwijking er gewoon bij horen. Zijn psychisch zieken niet eigenlijk een soort kanaries in de kolenmijn?’ Theatermaker Anna Schoen van Theatergroep Echo kreeg een burn out en raakte depressief.












