Daniele Finzi Pasca creëerde Corteo bij Cirque du Soleil en was een van de grondleggers van het succesvolle Cirque Éloize. Met La Verità van zijn eigen gezelschap Compagnia Finzi Pasca maakte hij gisteravond in Carré de verwachtingen niet helemaal waar.
Nieuws en recensies
Tijdens de twaalfde editie presenteert Cinedans in vijf dagen de beste nieuwe internationale dansfilms. Er zijn documentaires over Jiří Kylián, Sasha Waltz en Ann Van den Broek en premières van ISH choreograaf Marco Gerris en van regisseur Ruben van Leer die als eerste regisseur een fictiefilm draaide in Cern, de deeltjesversneller in Genève.
‘Wachten jullie ook?’ vraagt een van de verhuizers aan de kinderen in de zaal. Samen met zijn collega staat hij op een speelvloer vol kisten en dozen. De eerste kist gaat open. De verhuizer is verbaasd. Er zit niets in. Een prachtvondst die direct de meerdere lagen in deze raamvertelling helder maakt.
Zou Erik Whien weer zo’n geslaagde acteursvoorstelling maken van Oom Wanja als hij vorig jaar deed met Who’s afraid of Virginia Woolf. Meer dan dat. De tekstbewerking van Casper Vandeputte en de regie houden humor en tragiek mooi in balans. En ja, deze Oom Wanja is ook een feest van fraai acteren.
Jaren voor Vijftig Tinten Grijs, raakte de Franse schrijfster Benoîte Groult al een gevoelige snaar bij miljoenen vrouwen die haar boek Zout op mijn huid verslonden vanwege de dampende seksscènes.
Ze komen in keurig pak het kale toneel op en gaan acapella een niemendallerig, doch buitengewoon grappig liedje zingen in een jazzy idioom vol theatraliteit, compleet met luchttrompet. Van der Laan en Woe zuigen direct je aandacht op. Hier staan sterke performers die van niets iets kunnen maken.
Meegaan met foute personages, het blijft een interessant fenomeen. In Hart zien we het relaas van Greetje die bij aanvang van de Tweede Wereldoorlog veertien jaar oud is. Ze gaat uit met een Duitse officier. Het zal haar hele leven bepalen. Hoe fout is Greetje eigenlijk? De voorstelling geeft er geen antwoord op, maar kweekt begrip voor verkeerde beslissingen.
Met Lang en gelukkig luidde het Ro Theater, dat een lange traditie heeft van fraaie familievoorstellingen, een nieuwe succesperiode in. Pieter Kramer regisseerde na deze enorme hit ook Snorro, Moord in de Kerststal en Woef Side Story. Met De zere neus van Bergerac flikt hij het kunstje weer.
Arie de Mol, de nieuwe artistiek leider van Toneelgroep De Appel, regisseert zijn eerste voorstelling bij De Appel: Zie de mens. Een theatermarathon (inclusief diner) over de kracht van geloven.
'Maar nu ben ik groot en belangrijk en student.' Deze zin uit Voor de overlevenden nam Koen van Dijk als uitgangspunt voor zijn verhaal over Babbe en Berend in Onder de groene hemel, een musical gebaseerd op liedjes van Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh. Razend riskant natuurlijk om zoiets te doen.
Theo Maassen en Hans Teeuwen zijn grote fans en hij schreef teksten voor Koefnoen en vele andere satirische televisieprogramma’s. Maandag 2 februari beleeft de nieuwste show van Sander van Opzeeland Kunst met een grote K zijn première in Rasa in Utrecht op maandag 2 februari.
Veel Turkse muziek, een focus op Pierre Boulez, een promsconcert in het Concertgebouw, kunst van Liam Gillick in het Stedelijk en op het Musuemplein, een heuse Japanse manga-opera van de virtuele artiest Hatsune Miku, maar ook La Fura des Baus en het Spaanse enfant terrible Angelica Lidell. Ruth Mackenzie, de nieuwe artistiek leider van het Holland Festival, heeft haar eerste programma












