Verslag Festival Karavaan - 2

De rijkdom en variatie aan voorstellingen op Festival Karavaan is enorm. Hte geweldige Blauwdruk speelt een trilogie van Vondelstukken in Egmond. Van totaal andere orde is de heerlijke loltrapperij van Collectief Absolut op het festivalhart waar je ook de vrolijke familievoorstelling Lady en De Vagehond kunt zien. Karavaan duurt nog tot en met zondag. 

Bambie – Bambie gaat tot de bodem
De mannen van de ultieme uitvergroting van gevoelens maken theater vanuit het idee dat het lichaam de spiegel is van de ziel. Mimers dus, maar in Bambie gaat tot de bodem zijn de twee oerleden Paul van der Laan en Jochem Stavenuiter ook sprekend te horen. Mooi is het als Stavenuiter liefdevol een paar grasprietjes aait en toespreekt. Van der Laan trekt met een encyclopedie over het veld om de plantensoorten te bestuderen.

Op een weilandje achter landgoed Nijenburg in Heiloo zien we het duo grasduinen over het land. Van der Laan wil een boom snoeien maar dat lukt niet. Stavenuiter spreekt als een soort goeroe de plantjes toe in de hoop dat zij zullen groeien. Mooi is de passage waarin hij op de grond een speelgoedwagentje beladen met een hoopje gras voortduwt. Even later parkeert hij de vrachtwagen achteruit bij een distributiecentrum.

Als de mannen van ver weg dichterbij komen als Pijpenstrootje en Vergeten Groente lijkt dit de kern van hun verhaal. Pijpenstrootje is een van de plantensoorten die zorgen voor vergrassing van heidegrond. Stavenuiter pleitte eerder al voor de terugkeer van veenmos. Van der Laan als Vergeten Groente lijkt op een rode biet of is het toch een aardappel? Zijn hulpeloze blik is veelbetekenend. Het gaat niet goed met dit gewas. Als de mannen de horizon tegemoet lopen, doemen allerlei tekstborden op met kreten als stikstof, quotum en uitkoop.

Wat Bambie gaat tot de bodem precies wil vertellen blijft vaag. Maar de toewijding van hardcore mimers vind ik wel mooi om te zien. De wijde blik op het weiland en de twee mannen die soms eventjes groot zijn, maar veel vaker klein vormen toch een fraai beeld dat veel zegt over de verhouding tussen mens en aarde.

Dood Paard – Happy days
Het beroemde stuk van Samuel Beckett is in ons land al erg vaak te zien geweest. De meest recente uitvoering was die van Antoinette Jelgersma bij Het Nationale Theater in regie van Erik Whien. De oudgedienden van Dood Paard presenteren nu al weer een nieuwe versie en wel op een zeer passende locatie, een zandafgraving bij Castricum.

We zien Manja Topper als Winnie die tot aan haar middel vast zit in een berg zand en klater tot aan haar hals. Naast haar een tas waar zij dagelijks haar spulletjes uithaalt om de dag te beginnen met tandenpoetsen en een beetje opdoffen. De tekst van Beckett is zoals al zijn werk raadselachtig en altijd goed voor nieuwe inzichten. Dat het stuk over een naderende dood gaat is duidelijk. Waarom Winnie vast zit en haar man – zowaar een dienstbare Marien Jongewaard- wordt ons niet verteld. 

De tekst gaat over levenslust en liefde. Happy days dus. Het is min of meer een solo. Jongewaard heeft maar enkele regeltjes maar speelt niettemin een belangrijke rol in het leven van Winnie. Zij houdt van hem en wil hem altijd in haar nabijheid. Toepasselijk is dus de keuze van de hit van Nina Simone Be my husband and I ll be your wife die hier klinkt in een prachtige versie van Antony en The Johnsons.

Winnie praat onophoudelijk en Manja Topper ziet daarin een kans om uit te pakken met nogal geëxalteerd spel. Dat gaat al snel vermoeien. Dat is erg jammer en gaat ten koste van mooie tekstregels, want die zijn er te over zoals deze: ‘Er blijft altijd iets over van alles. Iets blijft over van alles.’