Het literair-muzikale duo Verbogt & Van der Poel biedt twee topvoorstellingen voor de prijs van één. Op papier oogt het wellicht wat belegen: een liedje, een verhaaltje, een liedje, een verhaaltje, een liedje, enzovoort. En dat ruim anderhalf uur.
Nieuws en recensies
‘Vraag je dit nu aan mij of aan mijn personage?’ Regisseur Raymi Sambo beheerst het in- en uit je rol stappen door acteurs als geen ander. Ook in Seksmonologen past hij dit met veel succes toe waardoor de voorstelling een verdiepende laag krijgt die zorgt voor meer binding met de toeschouwer.
Het idee is prachtig, muziektheater over vergeten levens van mensen die sterven in anonimiteit. De meesten worden pas weken na hun overlijden gevonden omdat buren klagen over stank. De uitvoering roept vragen op.
Het klinkt als een fout sprookje: de vrouw die gered moet worden en het vieze mannetje. Maar nog altijd is dat het dominante beeld van sekswerkers en hun klanten.
Mijn lieve achterdocht is goed voor een uur en drie kwartier glimlachen en onbedaarlijk schateren. Met uitzondering (gelukkig maar…, even rust!) van de minuut als hij gelukzalig en woordloos door Palermo zweeft, de geboorteplaats van zijn moeder. Wat een ongelooflijk humorfeest.
Als Maartje de Boer en Kine Håndlykken ofwel Maartje & Kine samen zingen en zichzelf begeleiden op een breed scala aan muziekinstrumenten, waaronder de imposante basbalalaika, trekt het wolkendek open. Kleine fijne inleiding, mooie melodieën, intelligente teksten en zalige stemmen. Jammer dat ze dat niet de hele avond doen.
Die matrassen zijn een geweldige vondst. Soms zijn het lijkkisten, dan weer een huiskamer of een simpel bed. Geniale eenvoud van ontwerper Robin Vogel.
Na Rudiversum heeft Ruud Smulders met Rüdsichtslos weer een flauwe woordspeling voor zijn nieuwe programma bedacht. Maar de inhoud van dit intense, radicale zelfonderzoek is allerminst flauw. Smulders legt zichzelf genadeloos én liefdevol op de ontleedtafel en concludeert dat de laat dertiger een oude ziel is.
Het was een prachtige avond in een mooie zaal met een enthousiast publiek. Wat wil je, drie stukken van verschillende pluimage. Een lange avond ook, om kwart over tien schuifelden we met z’n allen de zaal uit voor de tweede pauze. Toen moest het mooiste nog komen.
De makers van Willem van Oranje hadden groots, historisch drama voor ogen over moed, identiteit en gerechtigheid, verbinding, verzet en vrijheid. Dat is maar ten dele gelukt. De uiterst verzorgd geproduceerde musical ontbeert een goed script en de regie is vlakjes.
Met de wereldpremière Kid in a Candy Shop van Jan Martens en de reprise van Horses van Marcus Mauro laat Nederlands Dans Theater zien dat de moderne dans in beweging is.
Een van de meest gelukzalige geluiden is het graaien in een bak met Lego-blokjes. Het straalt niet alleen rust uit, maar ook creativiteit zonder dat het hoofd op hol slaat. En dan die mooie, felle kleuren. Dat er voor zover ik weet nog nooit een volwassen theatervoorstelling is gemaakt die op die magische Deense steentjes leunt, is bijna niet te begrijpen.












