Gevarieerde kwaliteit op Puppet International

Al ruim 35 jaar viert Meppel de kunst van theater met poppen, een geweldig genre dat het in Nederland altijd moeilijk heeft, maar waarin niettemin altijd veel moois is te zien. Het grote festival is tweejaarlijks met tussendoor een kleine editie. De route die we met een groepje van pakweg dertig mensen lopen, voert ons langs drie kleine voorstellingen in het centrum van de pittoreske binnenstad.

De eerste voorstelling is van Ida van Dril die onder meer dankzij haar samenwerking met Fred Delfgauw bekendheid verwierf. Van Dril maakte al verschillende Shakespeare-voorstellingen zoals Hamlet en King Lear en speelt nu een uitgebeende versie van MacBeth, waarin naast twee -dus geen drie- heksen te zien zijn en verder alleen Lady MacBeth voorkomt. Poppenspeler Van Dril gaat in gesprek met de slechtste vrouw uit de toneelliteratuur en kiest voor een eigenzinnig variatie op het beroemde koningsdrama. De scene met de twee heksen is kort maar een wonder van vernuft. De poppen zijn slechts gezichten en ogen prachtig. Het virtuoze spel wordt snel opgevolgd door de dialoog met Lady MacBeth waarvoor Kathelijne Monnens een schitterende pop maakte. De tekst is feministisch en lekker activistisch waardoor deze MacBeth nogal afwijkt van de gangbare klassieker, maar met behoud van de bekendste elementen. Van Dril imponeert met sterk acteren waarin ze snel kan schakelen. De voorstelling duurt nog geen half uurtje en het einde komt vrij snel, maar deze MacBeth is naar ik aanneem nog in wording en zal in de komende maanden vast nog verder uitgewerkt worden. 

Spanjaard Kiko Lopez zit bladerend in een boek op de bank en probeert te lezen. De muziek maakt onrustig en de lamp naast hem begint hem steeds meer af te leiden en gaat uiteindelijk een eigen leven te leiden dat zover gaat dat Lopez op een gegeven moment met zijn hoofd in de lamp verdwijnt. Met kinderlijke verwondering gaat hij vervolgens de wereld ontdekken. Lopez is een leuke performer om naar te kijken. Zijn dans en mime zijn best sympathiek maar in dramatiek of bewegingstaal heeft zijn vertelling niet heel veel om het lijf. 

Het laatste half uur is voor Marc Schnittger en zijn poppenspelpartner Arne Bustorff. Zij zijn gespecialiseerd in vingerpoppen en laten in vier korte stukken zien hoeveel variatie ze daarmee kunnen bereiken. We zien een aantal mensen achter elkaar paraderend over straat met kleine, verrassend komische effecten.  Even later wachten vier mensen op hun beurt voor een publiek toilet. In de bokswedstrijd daarna zijn de boksers, maar ook de scheidsrechter niet meer dan een plastic handschoen. De verhaaltjes van Schnittger zijn wat dunnetjes maar de poppetjes zijn prachtig en de uiterst verfijnde speltechniek is een lust voor het oog.

De Winter Popp-en-route is een klein festival met drie voorstellingen en duurt nog t/m 30 december. Van 14 t/m 18 oktober 2026 is er weer een grote editie van Puppet International met 45 producties en in totaal 250 voorstellingen.