Festival der Aa is een klein wonder

Fijnproevers weten al jaren dat in het Drentse Schipborg, vlakbij Zuidlaren, een prachtig festival plaatsvindt in een van de mooiste natuurgebieden van Nederland, het stroomgebied van het riviertje de Aa.

Artistiek leider Vanja van Guldener nam vier jaar geleden het stokje over van bedenker Henk Jongbloed. FestivalderAa moest drie jaar geleden vanwege stikstofproblemen op zoek naar een andere locatie en streek dit jaar voor de tweede keer neer in een weiland vol wilde bloemen aan de rand van het dorp. Op het festivalterrein is vooral muziek te beluisteren en zijn er kleine acts, zoals de poëzietelefoon waar iemand op verzoek live een gedicht voordraagt. De SRV wagen met een audio-ervaring, maar ook een zeer bescheiden filmprogramma in een schuur. Op het festivalterrein zijn twee muziekpodia. Daar zag ik onder meer Van Wyck ofwel de Amsterdamse singer-songwriter Christien Oele. Zij maakt een mix van folk en americana en viel op met haar fraaie ingetogen liedjes met onder meer ook fraai gitaarspel van Stefan Wolfs.

Midden op het terrein speelde De 3de Verdieping met Arno Bakker jazz-achtige muziek op zijn tuba met een drummer en saxofonist waarbij de theatrale presentatie de muziek verrijkt. Rond zes uur speelden De Niemanders op het hoofdpodium. De band van Rocco Osterman en Wout Kemkens treedt aan met een grote bezetting met in totaal twaalf mensen op het podium waaronder verschillende vocalisten. Zelf noemen ze hun muziek een mix van afrobeat, high life, desertrock en rootsy psychedelica. Maar etikettenplakkerij is onbegonnen werk met deze hartverwarmende band die al jaren asielzoekers en gedetineerden een stem geeft. Het geluid waaiert alle kanten op en zet het publiek aan tot dansen. De afsluiting is feestelijk met een hartstochtelijk in diverse talen gezongen O sole Mio. Wat een feest.

In een tuin iets verderop is het Klapstoelcabaret te zien, een erfenis van de corona-periode. Bezoekers nemen hun eigen tuinstoel mee en zien twee cabaretiers in een kort programma dat gespeeld wordt op een pop-up podium ofwel een overdekte aanhangwagen. Daniëlle Schel treedt als eerste op. Zij maakte al twee programma’s nadat ze in 2017 publieksprijs van het Amsterdams Kleinkunst Festival won. Schel vertelt dat ze na de nodige persoonlijke pech – ze verloor haar drie maand oude zoontje en blijkt een agressief kankergen te hebben- nu weer opkrabbelt en aan haar derde programma werkt dat volgend seizoen in de theaters komt. Inmiddels heeft ze een dertien maanden oude zoon wat haar buurvrouw deed opmerken dat het’ toch allemaal ergens goed voor was geweest.’ Schel is een innemende performer met fijne grappen. Daarna verscheen zanger en dichter Ivar van der Walle. Hij won bij het Amsterdams Kleinkunst Festival 2025 de Publieksprijs. Waarom werd mij niet duidelijk. Hij speelt verdienstelijk gitaar maar bouwt een spanning op die hij niet inlost. Hij heeft een eigenzinnig wat slepende zangstijl. Daar moet je tegen kunnen.

In Jans schuur in het naburige Zeegse speelde Mevouw Ogterop Perfect girl, een tekst van Jibbe Willems met acteurs Lotte Dunselman en Wouter van Oord. Hij speelt een coach -of is hij toch psycholoog?- en ontvangt influencer Anna die veel stress ondervindt en lijkt te verdrinken in het beeld dat ze van zichzelf heeft gecreëerd. De tekst heeft de hoofdrol in dit zeer talige stuk waarin Willems alle ongemakken van de moderne mens de revue laat passeren. Regisseur Mara van Vlijmen zorgt voor pompeuze onderbrekingen met belletjes, schuim en uiteindelijk ook nog nepbloed, kennelijk om het stuk lucht te geven. Dat had voor mij niet gehoeven want tekst en spel hebben veel kwaliteit en diepgang. Het talrijke publiek in de zeer goed gevulde schuur beweegt echter goed mee met het verloop van de voorstelling en beloont de spelers gul.

Het driedaagse Festival der Aa is zeer verzorgd en vooral erg origineel aangekleed. Het verdient een pluim voor de liefdevolle organisatie en de zeer gevarieerde programmering. Muziek en theater van uitstekend niveau gecombineerd in een kleinschalig festival in een dorpje van zeshonderd inwoners is eigenlijk een wonder. En dat houden ze dus al meer dan tien jaar vol. Chapeau.