Femi van Elshuis en meer jong talent op de Parade

De Parade is neergestreken in Amsterdam en het programma telt beduidend meer jong talent en minder overbekende namen dan bij eerdere edities. Of dat de reden is dat het zondagavond rustig was, is moeilijk te zeggen. Zelfs Ellen ten Damme moest parade maken om haar tent gevuld gevuld te krijgen. De formule en de sfeer van het festival blijven onverminderd sterk. Er blijft veel te genieten.

Luca Bötzel speelt We zijn niet alleen een tekst van regisseur Koen van Seuren over een complotdenker die denkt dat hij aliens heeft ervaren. Bötzel begint tussen het publiek en spreekt mensen soms heel direct aan of schijnt met zijn zaklantaarn. Hij zoekt indringend contact met mensen maar dat lukt niet echt goed. Wat Bötzel wel heel goed doet is de schijn ophouden dat alles wat hij vertelt over hemzelf gaat. Dat is natuurlijk niet zo, maar toch denk ik dat met regelmaat. De tekst is op een fascinerende wijze ontregelend of gek, maar het nut van complotdenkers aantonen -zoals de pr-tekst een beetje belooft- doet dit verhaal niet. Bötzel studeerde vier jaar geleden af en is een speler met lef.

Dragperformer Indi Nile (foto) ziet er in Mental pillnes, een productie van Theater Utrecht, geweldig uit. You can clap zegt Nile bij opkomst en iedereen klapt vervolgens enthousiast. Dat is erg grappig.We zien Nile als Maya die soms doet alsof ze Spears is, maar ook is Nile soms de verpleger die Spears bijstaat tijdens haar diverse psychiatrische opnames. De voorstelling zit vol gelikte animaties en lip-sync met hits als I’m Not a Girl, Not Yet a Woman, Gimme More en Baby One More Time. Dat werkt als een trein. Indie Nile is het pseudoniem van Fadi Hindash, een Palestijns-Libanese theatermaker, filmmaker en YouTuber uit Amsterdam die opgroeide in Dubai en in New York film studeerde. De voorstelling vraagt vooral aandacht voor de mentale conditie van Spears, een artiest, die zowel een iconische status heeft maar ook een een treurig slachtoffer is van zware mentale problemen. De snelle montage doet je soms duizelen en zorgt ervoor dat je niet altijd meer weet in welke laag Nile of Maya zich bevindt. Dat is jammer, maar de dynamiek van de show vergoedt veel met een vrolijk dansend publiek tot slot.

De traumatherapie in liedjes van Monique Klemann en Lucretia van der Vloot is een lekker luchtige festivalvoorstelling. Ook de sterke stuwende pianist Jan Robijns laat fraai van zich horen. Vorig jaar was dit programma een succes en nu zijn ze terug met nieuwe vertolkingen met leuke vertalingen van bekende nummers als Pretty Woman en Ain’t got no I got Life. Van der Vloot is een ijzersterke theaterpersoonlijkheid waarbij Klemann wat bleekjes afsteekt. Ook vocaal is ze veruit superieur. Dat neemt niet weg dat de twee vrouwen ook dankzij hun pianist een aangenaam onderhoudend half uurtje brengen.

De Rotterdamse Femi van Elshuis (25) trok twee jaar geleden de aandacht met haar afstudeervoorstelling Ik wil wit zijn die werd geselecteerd werd voor Het Debuut van Via Rudolphi. Ook speelde ze bij Het Nationale Theater en Raymi Sambo Maakt. Gelukszoekers is haar nieuwe solovoorstelling waarin ze verhaalt over haar eerste reis naar Suriname met haar moeder. Van Elshuis zit in een grote geruite reistas -vroeger bekend als Turkentas- als ze vertelt over haar sterke voorouders. Haar opa kwam in 1966 naar Nederland Ze herhaalt dat met enkele variaties en maakt meteen daarmee ook duidelijk dat we hier met een sterk karakter te maken hebben. In een sprankelende regie van Bodil de la Paara wervelt Van Elshuis over het toneel. De energie die ze etaleert mag af en toe een onsje minder, maar is wel heel erg aanstekelijk. Op fascinerende wijze maakt ze ons deelgenoot van haar eerste Suriname ervaringen in mooie, rake zinnen tussen. Zo zegt ze dat ze zich niet kan permitteren de hoop te verliezen. Ook staat ze stil bij de vraag die ze herhaaldelijk krijgt: ben je hier als toerist of als Surinamer. Waarom zou ik moeten kiezen, vraagt Van Elshuis zich af. De innemende performer schreef een boeiende tekst met een prachtig slot en speelt met veel verve. Femi van Elshuis is de naam. Wat een talent.