Johan Goossens in de kleedkamer

Johan Goossens in de kleedkamer

‘De nachtmerrie is dat mensen lachen met tegenzin’

Johan houdt niet zo van rituelen. Hij laat het meer van de dag afhangen of het meer praten wordt, een muziekje spelen of planking, zo’n pilates-opdrukoefening. Dat laatste doet hij vrij vaak. Spanningen voor een voorstelling kent hij niet, dat klinkt zo negatief, zenuwen een béétje. ‘Kan ik nog wel ademhalen, of moet ik plassen? Vroeger was ik véél zenuwachtiger. Dan keek ik de lege zaal in met het idee van al die mensen die daar straks zitten moet ik maar weer aan het lachen zien te maken. Mijn tweede programma was niet goed. En dan wordt het moeilijk, hoe vaak je het ook omgooit en verandert. Je moet die tournee wel afmaken. De nachtmerrie is dat mensen lachen met tegenzin. Die zomer in mijn tentje droomde ik er nog van.’

De cabaretier heeft tegenwoordig een pianist – Eelco Menkveld – bij zich, dus wordt er gezellig gekletst voor de voorstelling. ‘Als hij verhalen gaat vertellen kan hij redelijk lang van stof zijn. Tien minuten van tevoren kan ik daar niet meer naar luisteren en dat zeg ik dan ook.’ Zo lijkt het of Johan maar amper tijd nodig heeft zich te concentreren, maar feitelijk is hij er de hele dag al mee bezig. ‘Het begint al de avond ervoor als je dingen niet doet. Vroeger was ik de hele dag zenuwachtig. Nu begint dat pas als ik hoor hoe de zaak zich vult.’ De zenuwen komen wellicht doordat zijn show heel persoonlijk is en vooral over seks gaat. O ja, er is toch nog één dingetje: ‘Ik ben neurotisch met eten. Drie uur van tevoren wil ik gegeten hebben, dus al om kwart over vijf.’ Dat uitbuiken blijkt meer energie te kosten dan je denkt. ‘Ik had eens sla besteld, maar naast mij at iemand een vierkazenpizza. Heerlijk. “Wil je een stukje?” “Ja, ik wil wel een stukje.” Afijn, nog een stukje, nog een stukje ... Bleek achteraf dat de voorstelling die avond veel langer duurde, terwijl ik juist dacht dat ik het tempo er goed in had.’

Verschenen in Theatermagazine Scènes mei 2018

Meer weten